Phil., Caput

 1    II, 13 |           veniamus ad vivos, qui duo de consularium numero reliqui
 2    II, 24 |                              24] Duo tamen tempora inciderunt,
 3    II, 43 | cognoscite rei publicae vulnera. Duo milia iugerum campi Leontini
 4    II, 101|          si te sanasset? rhetori duo; quid, si te disertum facere
 5    II, 119|       adeptus sum quasque gessi. Duo modo haec opto, unum ut
 6   III, 22 |    populi Romani] campi Leontini duo milia iugerum immunia, ut
 7    VI, 4  |       quo vinulentia; semper eum duo dissimilia genera tenuerunt,
 8  VIII, 14 |       Fulvius consularis eiusque duo adulescentuli filii. Illi
 9  VIII, 26 |          ager et Leontinus, quae duo maiores nostri annonae perfugia
10    XI, 1  |  ceperunt inesset immanitas. Nam duo haec capita nata sunt post
11   XII, 1  |         consule erravi. Nam, cum duo consulares spem honestae
12   XII, 20 |        oculi Saxam, Cafonem, non duo praetores, [non tribunum
13   XII, 20 |           non tribunum pl.,] non duo designatos tribunos, non
14  XIII, 16 |     confecit invictum exercitum; duo fortissimi consules adsunt
15  XIII, 26 |    monimentorum memoria evulsus, duo praetores sine causa diffisi
16  XIII, 26 |         Antonius, tribuni primum duo designati, Tullus Hostilius,
17  XIII, 39 |     designatum, bellum contra te duo consules gerunt cumque iis
18  XIII, 47 |        Hirtius, qui quasi cornua duo tenuerunt Caesaris tum,
19  XIII, 47 |          credo, iure legati quam duo consules, contra quos arma
20   XIV, 12 |   Gallorum aut Threcum mille aut duo milia occidisset, illum
21   XIV, 31 |        plura in mentem venirent! Duo certe non praeteribo, quae