Phil., Caput

 1    II, 32|       gloriosior, quae commendatior hominum memoriae sempiternae? In
 2    II, 41|             pecunias alienissimorum hominum vi eiectis veris heredibus,
 3    II, 51|           memoria deleta. Dum genus hominum, dum populi Romani nomen
 4    II, 73|       tabula prolata est. Qui risus hominum, tantam esse tabulam, tam
 5    II, 91|            illos impetus perditorum hominum et ex maxima parte servorum,
 6    II, 98|           comparasti, quae et risus hominum et querellas moveret.~
 7   III, 25|            carere possumus in tanta hominum cupiditate et audacia? Ille
 8     V, 26|     legatorum nomen ipsum et animos hominum et belli celeritatem morabitur. [
 9     V, 35|       maxima illa quidem, sed adhuc hominum magis iudiciis quam publice
10   VII, 16|      offendit animos maioris partis hominum magis. [VI] Poteritis igitur
11  VIII, 7 |        indigni, et ut clarissimorum hominum crudelissimam poeniretur
12     X, 7 |       patefaceret sceleratissimorum hominum audaciae.~
13    XI, 23|              X] Adde istuc sermones hominum, adde suspiciones, adde
14   XII, 24| circumsessus lectis valentissimorum hominum viribus cecidi sciens, ut
15  XIII, 1 |          delectat, eumque ex numero hominum eiciendum, ex finibus humanae
16  XIII, 2 |       Octavio confirmare voluisset, hominum in re publica sanitas remanere
17  XIII, 40|           maledictorum notis tradam hominum memoriae sempiternae. Ego
18   XIV, 8 |      Antonius, insigne odium omnium hominum vel, si etiam di oderunt,
19   XIV, 15|           in me impetus conductorum hominum quasi in tyrannum parabatur,