Phil., Caput

 1     I, 8  |          Cassi, quod quidem mihi, fortasse quod eos plus etiam rei
 2    II, 32 |         num conturbo te? Non enim fortasse satis, quae diiunctius dicuntur,
 3    II, 71 |         quos Caesar ut non nullos fortasse servasset, crudelissime
 4    II, 108|        regnantem videramus. Erant fortasse gladii, sed absconditi nec
 5   III, 23 |              23] Sed haec leviora fortasse; illud quaero, cur tam mansuetus
 6   III, 25 |          plus ei tribuerunt, quam fortasse vellent, M. Piso, necessarius
 7     V, 3  |         dari bellum gerenti; erit fortasse aliquid, quod concedi possit
 8     V, 9  |           IV] Sed auspiciorum nos fortasse erimus interpretes, qui
 9     V, 14 |           item lecti iudices, qui fortasse excusabuntur; habent enim
10     V, 31 | expectabantur Kalendae Ianuariae, fortasse non recte. [XII] Verum praeterita
11     V, 34 |          agetis, tamen eadem, sed fortasse serius decernetis. De re
12   VII, 1  |           I] Parvis de rebus, sed fortasse necessariis consulimur,
13   VII, 20 |        nec solum fidem meam, quod fortasse videatur satis esse, sed
14  VIII, 19 |      potest? Rursus iam me irasci fortasse dices. Ego autem sine iracundia
15  VIII, 26 |        credo, admonuit; verebatur fortasse, ne amitteret tantas clientelas.
16     X, 12 |          ne Bruto quidem; id enim fortasse quispiam improbus dixerit.
17    XI, 10 |        non inquirenti. Neque nunc fortasse alienus ab eo essem, nisi
18   XII, 4  |           aliquid ageret, audirem fortasse; quamquam—sed hoc malo dicere '
19  XIII, 11 |     depellantur. Sunt alii plures fortasse, sed de mea memoria dilabuntur.