Phil., Caput

 1    II, 22 |     nova lege quaeri de eo, qui hominem occidisset, cum esset legibus
 2    II, 42 |          diceret, salsum omnino hominem, sed materia facilis in
 3    II, 56 |     nihilo est, ita ignoscerem. Hominem omnium nequissimum, qui
 4    II, 61 |        tam sero se, quam nequam hominem secutus esset, cognoscere?~
 5    II, 77 |   aperuit, in collum invasit. O hominem nequam! Quid enim aliud
 6    II, 78 |    egentemque, si eundem nequam hominem audacemque cognorat, hunc
 7    II, 110|         negabit. O detestabilem hominem, sive [eo] quod Caesaris
 8   III, 12 |      hunc liberum, hunc denique hominem putem, qui foedo illo et
 9   III, 22 |       milia iugerum immunia, ut hominem stupidum magis etiam infatuet
10     V, 13 |   Cretensem, portentum insulae, hominem audacissimum et perditissimum.
11     V, 33 |  quendam septemvirum, capitalem hominem, collegam suum, miserat. '
12   VII, 5  |    amicissimo: Hunc ipsum, mihi hominem familiarissimum, nisi talis
13  VIII, 24 |    atque arcem amicorum suorum, hominem aedilicium? si vero tum
14  VIII, 27 |   pecuniam publicam attigit aut hominem occidit aut secum habuit
15    XI, 5  |       extimescendum. Consularem hominem consulari imperio provinciam
16    XI, 13 |     auctione inventus est nemo. Hominem ridiculum, qui se emergere
17    XI, 25 |      extra ordinem non dedi. At hominem dignum mittent. Num P. Servilio
18  XIII, 27 | Decidium praeterire qui possum, hominem deductum ex ultimis gentibus,