Phil., Caput

 1    II, 7  |  publica graviter querens de homine nihil dixi. Itaque hodie
 2    II, 81 |    imperite; nec enim est ab homine numquam sobrio postulanda
 3    II, 105|     nemo. Iure id quidem; in homine enim turpissimo obsolefiebant
 4   III, 1  | vitam fortunasque nostras ab homine profligato ac perdito non
 5    IV, 12 |      Quirites, cum scelerato homine ac nefario, sed cum immani
 6    VI, 7  |    Nec vero de illo sicut de homine aliquo debemus, sed ut de
 7   VII, 14 |    est et senatore et Romano homine) moriamur.~
 8  VIII, 13 |       13] Quin etiam de illo homine queri solebas; quid te facturum
 9  VIII, 16 |    tota res publica!' Uno in homine, Q. Fufi, fateor te vidisse
10     X, 6  |    loquere cum sapientissimo homine genero tuo saepius quam
11    XI, 15 |  iudicare debetis me non cum homine solere, sed cum causa dissidere.
12    XI, 20 |      Caesar (cum peritissimo homine mihi res est), quando imperium
13    XI, 26 |           26] Expedito nobis homine et parato, patres conscripti,
14   XII, 25 |      minus dolendum, quod ab homine impuro nefarioque non caverit.
15  XIII, 2  |   igitur hoc cive, nihil hoc homine taetrius, si aut civis aut
16  XIII, 15 |  auctoritas, quanta debet in homine nobilissimo, tamen senatus
17  XIII, 33 | senatus! De Theopompo, summo homine, negleximus; qui ubi terrarum
18  XIII, 43 |    civi, sicut ille est, sed homine sano? Id agis, ut Lepidum