Phil., Caput

 1     I, 17|                                17] Equidem existimo nihil tam esse
 2     I, 37|                                37] Equidem is sum, qui istos plausus,
 3    II, 88|          tu quid egisses? Audiebam equidem te paratum venisse, quod
 4   III, 1 |   convocati sumus, quod flagitabam equidem cotidie, quippe cum bellum
 5   III, 2 | fregissemus audaciam. Quod confido equidem consules designatos, simul
 6    IV, 16|                                16] Equidem quantum cura, labore, vigiliis,
 7     V, 19|            sum de re publica minus equidem libere, quam mea consuetudo,
 8   VII, 20|         possit sine culpa senatus. Equidem non deero; monebo, praedicam,
 9  VIII, 21|                                21] Equidem cum ante legatos decerni
10  VIII, 31|            Huius industriam maxime equidem vellem ut imitarentur ii,
11  VIII, 32|            causa recusare debemus? Equidem, patres conscripti, quamquam
12    IX, 5 |         mortem attulisset, dolorem equidem tanto rei publicae vulnere,
13     X, 10|                                10] Equidem cupio haec quam primum Antonium
14     X, 15|        Bruti. Magisne quam Decimi? Equidem non arbitror. Etsi est enim
15   XII, 3 |          non publica. Quod videbam equidem, sed quasi per caliginem;
16  XIII, 15|       interponis sine armis, magis equidem laudo, sed vide, ne hoc
17  XIII, 24|    relictum, qualem ipse miraris,'—Equidem negare non possum a Caesare
18   XIV, 13|          de te?' dixerit quispiam. Equidem invitus, sed iniuriae dolor