Phil., Caput

 1     I, 3 |          sumus eique amplissimis verbis per senatus consultum gratias
 2    II, 13|          supplicationem decrevit verbis amplissimis, eique illi
 3    II, 23|    dicere ausus es, idque multis verbis, opera mea Pompeium a Caesaris
 4    II, 30|          nominatur? Esto, sit in verbis tuis hic stupor; quanto
 5    II, 84|         nihil est, cum augur iis verbis nuntiat, quibus tu nuntiasti,
 6    II, 84|          est aliqua vis in istis verbis, ea quae sit, augur a collega
 7    II, 95|                    95] At quibus verbis? Modo aequum sibi videri,
 8    IV, 6 |        laudantur exquisitissimis verbis legiones, quae te reliquerunt,
 9    IV, 9 |         Gallia meritoque ornatur verbis amplissimis ab senatu, quod
10     V, 26|       decedat ex Gallia; non est verbis rogandus, cogendus est armis.~
11     V, 35|       publice laudata, quibusnam verbis eius laudes huius ipsius
12     V, 36|              36] Quam ob rem his verbis, patres conscripti, senatus
13     V, 40| convertit, senatus consultum his verbis censeo perscribendum: 'cum
14  VIII, 14|         DEFENDERET. Senatus haec verbis, Opimius armis. Num igitur
15  VIII, 23|          legatus missus esset et verbis senatus nuntiasset, ut ab
16   XIV, 21|         eos, qui re sunt hostes, verbis notari, sententiis nostris
17   XIV, 29|           ut honorificentissimis verbis consequi potuero, complectar