Phil., Caput

 1     I, 8 |     coeperim cogitare. Nec ita multo post edictum Bruti affertur
 2     I, 17| promissa non fecit; quae tamen multo plura illo mortuo reperta
 3    II, 24|        sentire coepisset, quae multo ante provideram, inferrique
 4    II, 47|         Quae peto ut, quamquam multo notiora vobis quam mihi
 5    II, 79|         invectus est copiosius multo in istum et paratius Dolabella
 6   III, 4 |       crudelitate imbutus, cum multo bonis omnibus veniret iratior,
 7    IV, 2 |                    2] Num vero multo sum erectior, quod vos quoque
 8     V, 43|       rei publicae, sed aetate multo robustior et militum ducem
 9   VII, 14|      regio dominatu videbamur, multo postea gravius urguebamur
10  VIII, 10|   exercitibus quid pollicemur? Multo meliora atque maiora. Scelerum
11  VIII, 16|                  16] Dura vox; multo illa durior: 'Salvi sint
12  VIII, 22|     Servius Sulpicius viveret! multo melius haec causa ageretur
13    XI, 8 |    oculos paverit suos. [IV] O multo miserior Dolabella quam
14    XI, 9 |        homines et amentissimi, multo miseriora. Nam, quo maior
15   XII, 28|    nostra ille numquam veniet, multo minus nos in illius. Reliquum
16  XIII, 21|      eos solum praesentes, sed multo magis nos, a quibus illi
17  XIII, 27|  munera rosit; Deciorum quidem multo intervallo per hunc praeclarum