Phil., Caput

 1     I, 15 |     populo Romano venire non modo metu, quod ipsum esset turpe,
 2     I, 25 |        religione defendant; vacui metu esse debemus. 'Quas tu mihi,'
 3     I, 30 |           urbe incendio et caedis metu liberata, te domum recepisti?
 4     I, 31 |       oratio de concordia! quanto metu senatus, quanta sollicitudine
 5    II, 36 |     pertinere videatur? Libero te metu; nemo credet umquam; non
 6    II, 64 | servientibusque animis, cum omnia metu tenerentur, gemitus tamen
 7    II, 77 |           Italiam multorum dierum metu perturbasti?~
 8    II, 108|     constitutum, venire vellemus, metu perterriti repente diffugimus.~
 9    II, 116|           liberae civitati partim metu, partim patientia consuetudinem
10   III, 12 |         effeminato, numquam ne in metu quidem sobrio. Hunc igitur
11   VII, 19 |       conlocati sumus, uti vacuum metu populum Romanum nostra vigilia
12   VII, 27 |         in perpetuum rem publicam metu et periculo liberare. Quibus
13    IX, 2  |        periculum sine ullo mortis metu profecti sunt, Ser. Sulpicius
14   XII, 25 |         sis legibus et iudiciorum metu, non sunt omnia timenda
15  XIII, 20 |            quorum ille nomen prae metu ferre non poterat, eique
16  XIII, 35 |       reliquerunt et se ad hostem metu perterriti contulerunt;
17   XIV, 27 |      admodum paucis nocte tectus, metu perterritus princeps latronum