Phil., Caput

 1     I, 8  |       enim plerumque, ut ii, qui boni quid volunt afferre, affingant
 2     I, 30 |        arbitrabantur, et gratias boni viri agebant et tuo nomine
 3    II, 16 |        nota non sunt (nihil enim boni nosti) sive sunt, qui apud
 4    II, 20 |         voluisti. Quam id te, di boni, non decebat! In quo est
 5    II, 29 |      ergo in culpa. Etenim omnes boni, quantum in ipsis fuit,
 6    II, 80 |      autem iratus quae dixit, di boni! Primum cum Caesar ostendisset
 7    II, 94 |         Deiotarus quicquam aequi boni impetravit, apud mortuum
 8    II, 117|  publicae sunt inusta, hoc tamen boni extitit, quod didicit iam
 9     V, 14 |         porro ille consessus, di boni! Cretensis iudex, isque
10     V, 25 |        cogitaverunt. Ad hunc, di boni! legatos mitti placet? Norunt
11    VI, 15 | Celeritas detracta de causa est, boni tamen aliquid accessit ad
12  VIII, 16 |   deleantur innocentes, honesti, boni, tota res publica!' Uno
13     X, 7  |          Tantamne patientiam, di boni, tantam moderationem, tantam
14    XI, 37 |          tuendos putet? Ergo aut boni sunt, quos etiam ornare,
15   XII, 5  |  coniugem, liberos. Admirabantur boni viri, accusabant amici,
16  XIII, 23 |         funditus deleas, reliqui boni et locupletes omnes summum