Phil., Caput

 1     I, 21|        populare! Omnes enim iam cives de rei publicae salute una
 2     I, 22|       sediotiosi, ut perniciosi cives velint esse? Quam autem
 3     I, 35|      publicam, ut natum esse te cives tui gaudeant, sine quo nec
 4    II, 17|     coacti se urbem inflammare, cives trucidare, vastare Italiam,
 5    II, 37|    fuisse, quanta ceteri optimi cives, si idem providissent, fuissent.
 6   III, 36|         quid velint. Sunt impii cives, sed pro caritate rei publicae
 7   VII, 3 |       Itaque idem quasi providi cives et senatores diligentes
 8  VIII, 13|      civis; sin eos, qui natura cives sunt, voluntate hostes,
 9    XI, 21|         populo Romano pestiferi cives parricidaeque desciverint,
10   XII, 13|    plurimum, absunt tot perditi cives nefarium secuti ducem; tamen
11   XII, 18|     pacis oblata inter se impii cives, quasi vicissent, gratulabantur,
12  XIII, 14|     quam contra senatum, contra cives, contra patriam exercitum
13  XIII, 45|  homines, summi, medii, infimi, cives, peregrini, viri, mulieres,
14   XIV, 15| laetitia atque insolentia impii cives unum se in locum ad illam
15   XIV, 23| triumphum quidem egit. Eos enim cives pugna illa sustulerat, quibus