Phil., Caput

 1    II, 1 |   publicae causa lacessiti. Tu ne verbo quidem violatus, ut audacior
 2    II, 9 |          adversario, quod ille si verbo negarit, longius progredi
 3    II, 11|   consulatum meum. Qui consulatus verbo meus, patres conscripti,
 4    II, 54|         subolem iuventutis unoque verbo rem publicam expulsam atque
 5   III, 3 |          quamquam non sum usus eo verbo, quo debui; non enim ecfudit;
 6   III, 14|       praemiorum et iudicetur non verbo, sed re non modo non consul,
 7   III, 20|         ipsos qui convenerant, ne verbo quidem ausus est facere
 8    IV, 1 |        est hostis a senatu nondum verbo adpellatus, sed re iam iudicatus
 9   VII, 9 |        quam, quem modo hostem non verbo, sed re multis decretis
10  VIII, 4 |        potest? Sed nimis multa de verbo; rem potius videamus, patres
11  VIII, 4 | conscripti, quam quidem intellego verbo fieri interdum deteriorem
12    XI, 11|           Quid Censorinum? qui se verbo praetorem esse urbanum cupere
13    XI, 14|           Lysidicum ipsum [Graeco verbo], quoniam omnia iura dissolvit,
14   XIV, 24|        ergo ille re, id ego etiam verbo, cum imperatores eos appello;