Phil., Caput

 1     I, 32|   cotidie afferre rei publicae, maximum autem illid, quod dictaturae
 2    II, 23|       quidem tota re, sed, quod maximum est, temporibus errasti. [
 3    II, 33|         cum eos aspexerint, non maximum cepisse vitae fructum putent?
 4     V, 13|      genere et forma? num, quod maximum est, leges nostras moresve
 5     V, 22|       in urbem potius exercitum maximum adduceret? Qui autem dilectus
 6     V, 39|         quam, cum bellum civile maximum esset, cuius belli exitum
 7     V, 39|    Pompeium restituit civitati, maximum ornamentum rei publicae,
 8     V, 44|        Et Pompeius ad L. Sullae maximum imperium victoremque exercitum
 9   VII, 1 |       patres conscripti, res in maximum periculum et in extremum
10  VIII, 29|     autem est periculum? Nam si maximum in discrimen venitur, aut
11    XI, 19| imperium, privato tamen; in quo maximum nobis onus imposuit. Adsensus
12  XIII, 7 |       quaedam officio in illum. Maximum vero eius beneficium numero,
13  XIII, 34|     sentis, quam miser sis! Sed maximum crimen audite. 'Denique
14   XIV, 35|                 35] Quam ob rem maximum quidem solacium erit propinquorum