Phil., Caput

 1     I, 14 |     inveniretur. Qua quidem ex re magnum accipio dolorem, homines
 2    II, 38 |         saepius? Quod quidem erat magnum, de summa re publica dissentientis
 3    II, 59 | revertisti. Ibi me non occidisti. Magnum beneficium! potuisse enim
 4    II, 101|  militibus daretur, tamen infligi magnum rei publicae vulnus putabamus,
 5    II, 103|     Caesare; ipsum enim expectare magnum fuit.~
 6   III, 32 |     urguendus est. Magna vis est, magnum numen unum et idem sentientis
 7    VI, 2  |       mihi adlaturus esset, satis magnum ceperam fructum, cum vos
 8  VIII, 29 |         29] O di immortales! quam magnum est personam in re publica
 9    IX, 13 |    voluntate decerno; quae quidem magnum civium dolorem et desiderium
10     X, 6  |       Usum in re publica, Calene, magnum iam habere et debes et potes.
11  XIII, 8  |                        8] Nam cum Magnum Pompeium, clarissimum adulescentem,
12  XIII, 33 |         Alexandriam neglexistis.' Magnum crimen senatus! De Theopompo,
13  XIII, 50 |           et hoc amplius censeo, 'Magnum Pompeium, Gnaei filium,
14   XIV, 13 |         Romani uni gratulabantur, magnum iudicium, sive uni gratias