Phil., Caput

 1     I, 21 |      turpitudinem summam habeat, gratiam nullam? Quid enim turpius
 2    II, 3  |   necessario, non venirem contra gratiam non virtutis spe, sed aetatis
 3    II, 10 |     reductus? Sed videlicet meam gratiam voluit esse, in quo ne ipsius
 4    II, 27 |     etiam maiorem ei res publica gratiam debet, qui libertatem populi
 5    II, 49 |     referri malebam quam ad meam gratiam.~
 6    II, 76 |       iratus. Ne tu iam mecum in gratiam redeas, si scias, quam me
 7    II, 118|           redi cum re publica in gratiam. Sed de te tu videris, ego
 8     V, 2  |         quantam gloriam, quantam gratiam consecuti. Atque illo die,
 9  VIII, 25 |   videtur. 'Omnia obliviscor, in gratiam redeo.' Sed quid adiungit? '
10  VIII, 32 | deposuerint et cum re publica in gratiam redierint, veniam et inpunitatem
11    IX, 15 |  decoranda, cui nullam iam aliam gratiam referre possumus. Notetur
12     X, 22 |          tabulis novis rediit in gratiam, Plancus et ceteri pares,
13  XIII, 49 |       publica Antonii redeant in gratiam. Monstra quaedam ista et
14   XIV, 13 |       hominibus virtutis ignaris gratiam bene merentibus non referri?