Phil., Caput

 1     I, 20|           iudice enim spectari et fortuna debet et dignitas. 'Non
 2     I, 27|    collegam tuum aiunt in hac sua fortuna, quae bona ipsi videtur, (
 3     I, 34|           erat vita, illa secunda fortuna, libertate esse parem ceteris,
 4    II, 88|     dicturum. Sustulit illum diem fortuna rei publicae; num etiam
 5   III, 31| veteranorum, virtute legionum, ne fortuna quidem fractus minuit audaciam
 6     V, 29|           etiam, ut mihi videtur, fortuna quaedam rei publicae. Qui
 7     V, 39|      clementiae suae. Gravis illa fortuna populi Romani, grave fatum!
 8     X, 3 |            cur, cum te et vita et fortuna tua ad otium, ad dignitatem
 9    XI, 5 |     nimirum documentum nos capere fortuna voluit, quid esset victis
10  XIII, 10|           vestrum non videt, quod Fortuna ipsa, quae dicitur caeca,
11  XIII, 12|           immortalium videtur hoc fortuna voluisse, ut actis Caesaris
12  XIII, 16|           efficit, adiuvat deinde fortuna. Omnibus enim bonis expedit
13  XIII, 29|        audaciam. [XIV] Quodsi non Fortuna nobis modo eripuisset Ser.
14  XIII, 40|       quod spectaculum adhuc ipsa Fortuna vitavit, ne videret unius