Phil., Caput

 1     I, 27| oportebit. Quamquam te quidem id facturum non arbitror (novi facilitatem
 2    II, 9 |         id te invito me non esse facturum. Idque a me impetrasti.
 3    II, 21|      transegit quam quisquam eum facturum id suspicaretur. At ego
 4    II, 27|          rem sum admiratus, quam facturum putavi, admiratus autem
 5    II, 49|        in me iniuriis satis esse facturum. In quo demiror, cur Milonem
 6    II, 80|         vitiare posset, idque se facturum esse adseveravit. In quo
 7    II, 81|    prohibiturum auspiciis aut id facturum esse, quod fecit. Quisquamne
 8     V, 21|        dixisse eum minacius quam facturum fuisse? Quid vero? quod
 9     V, 39|       Lepidus servare potuisset! facturum fuisse declaravit in eo,
10    VI, 5 |       quae sunt legatis mandata, facturum, vastaturum agros, Mutinam
11   VII, 18|          hunc praedae causa quid facturum putatis? Non rursus improbos
12  VIII, 13|    homine queri solebas; quid te facturum de belua putas? Atque ais
13    IX, 9 |          se, quod velletis, esse facturum, neque eius sententiae periculum
14   XIV, 26|      morte aut victoria se satis facturum rei publicae spopondisset,