Phil., Caput

 1     I, 27|           avorum et avunculi sui consulatum si imitaretur, fortunatior
 2    II, 11|       profiteretur, obiecit mihi consulatum meum. Qui consulatus verbo
 3    II, 11|     vituperare? Quis autem, meum consulatum praeter te Publiumque Clodium
 4    II, 12|  consulem non vidit. Maxime vero consulatum meum Cn. Pompeius probavit,
 5    II, 76|      viderere, in proximum annum consulatum peteres vel potius rogares,
 6    II, 76| petebatur, non rogabatur, petere consulatum solebamus, cum Gallicis
 7    II, 82|       eius usque ad Idus Martias consulatum. Quis umquam adparitor tam
 8     V, 47|        cum grandiorem aetatem ad consulatum constituebant, adulescentiae
 9    IX, 4 |     fortissimis floruit, attulit consulatum, statuam videmus in rostris.
10    XI, 11|        noluit. Quid Bestiam? qui consulatum in Bruti locum se petere
11    XI, 11|         non potuerit, petere eum consulatum? nisi forte damnationem
12    XI, 11|      potentia, qui ex aedilitate consulatum petit, solvatur legibus;
13   XII, 14|   Antonium consularem; sperantem consulatum Lucium adiungite; supplete
14   XIV, 17|       viverent, qui me post meum consulatum, cum iis ipse cederem, principem