Phil., Caput

 1     I, 14|          hunc locum sit, dicendi periculum non recuso. Atque utinam,
 2   III, 23|    clarissimi viri. At quod erat periculum, de cuius honore extraordinario
 3     V, 14|        quidem esse crudelem, qui periculum fortunae cotidie facit.
 4   VII, 1 |       conscripti, res in maximum periculum et in extremum paene discrimen.
 5   VII, 2 | praesertim incolumi, a quo maius periculum quam ab ullis nationibus
 6  VIII, 29|       cogitantis. Quod autem est periculum? Nam si maximum in discrimen
 7    IX, 2 |      obierunt, ad incertum vitae periculum sine ullo mortis metu profecti
 8    IX, 9 |  facturum, neque eius sententiae periculum vitaturum, cuius ipse auctor
 9   XII, 9 |      iniurias, dum modo repellat periculum servitutis.~
10  XIII, 6 |  confligendum impellit, vocat ad periculum; quid sapientia? Cautioribus
11  XIII, 16|        posse credamus? [VIII] At periculum est, ne opprimamur. Non
12   XIV, 1 |       cognovissem, propter cuius periculum ad saga issemus, propter
13   XIV, 3 |     prodatur propter unius civis periculum populum Romanum ad saga