Phil., Caput

 1     I, 29 |     violentas et populo Romano minime ferendam potentiam, sed
 2    II, 19 |    enim se audacem), sed, quod minime vult, stultitiae, qua vincit
 3    II, 87 | Caesarem uti noluisse. Iam iam minime miror te otium perturbare,
 4    II, 113|     diuturnus. Etenim ista tua minime avara coniunx, quam ego
 5     X, 2  |      verear, ne, id quod fieri minime debet, minuere amicitiam
 6    XI, 17 |   populare atque ventosum est, minime nostrae gravitatis, minime
 7    XI, 17 |     minime nostrae gravitatis, minime huius ordinis. Bello Antiochino
 8   XII, 1  |                    1] [I] Etsi minime decere videtur, patres conscripti,
 9   XII, 2  |      prudentiam quaerimus, qui minime falli posset, si virtutem,
10   XII, 10 |        senatu putabantur; quos minime mirum est communicata cum
11   XII, 17 |       istam pacem conciliandam minime fuit deligenda. Ego numquam
12   XII, 21 |     rationem? quae mihi quidem minime cara est, praesertim cum
13  XIII, 24 |       nomen aetatis, sed ab eo minime usurpandum, qui suam amentiam