Phil., Caput

 1     I, 19|        neve plus quam biennium consulares obtinerentur? Hac lege sublata
 2    II, 13|      ipsi, quos modo nominavi, consulares senatusque cunctus adsensus
 3    II, 54|     decus ac lumen fuit, omnis consulares, qui per valetudinem exequi
 4    II, 89|        tui. Itaque, cum ceteri consulares irent, redirent, in sententia
 5     V, 5 |      habeat iam patronos etiam consulares? Qui utinam omnes ante me
 6   VII, 5 |      vel potius se ipsi dicunt consulares; quo nomine dignus est nemo,
 7  VIII, 14| Metellum, cuius quattuor filii consulares, P. Lentulum, principem
 8  VIII, 22|       fortiter sentient, erunt consulares. Animum nobis adferre legati
 9  VIII, 28|      apud illum fuistis nec ut consulares, nec vos vestram nec rei
10  VIII, 32|      ita gerimus nos hoc bello consulares, ut aequo animo populus
11   XII, 1 |   consule erravi. Nam, cum duo consulares spem honestae pacis nobis
12  XIII, 20|   repugnante legati missi tres consulares ad latronum gladiatorem
13  XIII, 28|  despicit, in quo decem fuimus consulares; qui si omnes viverent,