Phil., Caput

 1     I, 1 |     sedandis discordiis usa erat civitas illa, atque omnem memoriam
 2     I, 24|          reducti multi a mortuo, civitas data non solum singulis,
 3     I, 31|    senatus, quanta sollicitudine civitas tum a te liberata est, cum
 4    II, 64|        illa re servitutis oblita civitas ingemuit, servientibusque
 5    II, 92|         etiam populis universis; civitas non iam singillatim, sed
 6  VIII, 19|          te nulla sua calamitate civitas satiare tam fidelis potest?
 7  VIII, 32|    solent esse, cum est in sagis civitas, statui tamen a vobis ceterisque
 8     X, 19|       servire diutius non potest civitas; serius populo Romano hunc
 9     X, 20| servitutem ferre possunt, nostra civitas non potest, nec ullam aliam
10     X, 21|         desiderium ferre diutius civitas non potest.~
11    XI, 25|         digniorem? At eum quidem civitas non habet. Quod ergo ipse
12   XIV, 1 |          ea res, quam avidissime civitas exspectat, allata, laetitia
13   XIV, 23|  victoribus incolumis et florens civitas esse posset.~