Phil., Caput

 1    II, 18|          ut tota in oratione tua tecum ipse pugnares, non modo
 2    II, 18|          tanta mecum quanta tibi tecum esset contentio. Vitricum
 3    II, 34|  sevocari. Ego autem (vide, quam tecum agam non inimice!), quod
 4    II, 52|     semel, sed saepius, neque tu tecum de senatus auctoritate agi
 5    II, 59|         nemo erat eorum, qui tum tecum fuerunt, qui mihi non censeret
 6  VIII, 16|     errasse concedo. Nam quod me tecum iracunde agere dixisti solere,
 7  VIII, 17|      possum. Parva est enim mihi tecum aut parva de re dissensio?
 8     X, 5 | offensione nostrae amicitiae sic tecum ut a te dissentiens senator
 9     X, 6 |     genero tuo saepius quam ipse tecum; tum denique amplissimi
10  XIII, 34|      ista quidem feceris, umquam tecum pacem huic civitati futuram
11  XIII, 45|     propediem sentiemus. Quae si tecum ipse recolueris, aequiore