Phil., Caput

 1    II, 3 |        est, quod ego gravissimum crimen iudico, pauca dicam. [II]
 2    II, 9 |        benivolentiae? Omne autem crimen tuum est, quod de te in
 3    II, 29|      voluisse interfici Caesarem crimen sit, etiam laetatum esse
 4    II, 29|     laetatum esse morte Caesaris crimen esse? Quid enim interest
 5    II, 34|      interfici Caesarem voluisse crimen est, vide, quaeso, Antoni,
 6    II, 36|   numquid subtimes, ne ad te hoc crimen pertinere videatur? Libero
 7    II, 40|    venire. Utinam hoc tuum verum crimen esset! plures amici mei
 8    XI, 21|          fiet, ut aut suspicioni crimen aut invidiae materiam dedisse
 9  XIII, 33| Alexandriam neglexistis.' Magnum crimen senatus! De Theopompo, summo
10  XIII, 34|      quam miser sis! Sed maximum crimen audite. 'Denique quid non
11   XIV, 13|         salute defigunt, impetus crimen invidia quaeretur?~