Phil., Caput

1     I, 9 |   quanto meo dolore, non dico. Turpe mihi ipsi videbatur in eam
2     I, 15|    modo metu, quod ipsum esset turpe, se alium alia de causa
3    II, 63|      tibi accidisset, quis non turpe duceret? In coetu vero populi
4    II, 63|  magister equitum, cui ructare turpe esset, is vomens frustis
5   III, 20|        qui senatum vocarat, ut turpe senatori esset nihil timere.
6   VII, 14|    inanem pacis devoluti. Quam turpe porro legiones ad senatum
7   VII, 19|      prospicientia redderemus. Turpe est summo consilio orbis
8    XI, 21|       publicae, sed prius quam turpe consulibus sit, videte.
9   XIV, 2 | retineamus. Nam hoc quidem cum turpe est, tum ne dis quidem immortalibus