Phil., Caput

1    II, 39|     modo homines sunt, interdum animis relaxantur.~
2    II, 64|       ingemuit, servientibusque animis, cum omnia metu tenerentur,
3   III, 32|        oblato, ducibus paratis, animis militum incitatis, populo
4    IV, 3 |      Quirites, quod gratissimis animis prosequimini nomen clarissimi
5   VII, 1 |       quantum adferat languoris animis, quis non videt? Non enim
6   VII, 26|          erecti, parati, armati animis iam esse debemus, ne blanda
7  VIII, 29|       tueri principis! quae non animis solum debet, sed etiam oculis
8    XI, 24| publicam contulerunt, tardentur animis, si quicquam aliud a nobis
9   XII, 7 |       qui arma, qui se totos et animis et corporibus in salutem