Phil., Caput

1     I, 19|          optima etiam re publica saepius flagitata, quam ne praetoriae
2     I, 38|   auditus. Quae potestas si mihi saepius sine meo vestroque periculo
3    II, 38|   sermones aut consilia contulit saepius? Quod quidem erat magnum,
4    II, 43|      enim omnia effundam, ut, si saepius decertandum sit, ut erit,
5    II, 52| prohibuisti, neque id semel, sed saepius, neque tu tecum de senatus
6   VII, 8 |      repudietis)—ego ille (dicam saepius) pacis semper laudator,
7     X, 6 |  sapientissimo homine genero tuo saepius quam ipse tecum; tum denique
8   XIV, 22|      bellum nominassem, semel et saepius sententiam meam de numero