Cap.
1 1 | habet, ut ego, qui neque usu satis et ingenio parum possum,
2 1 | temporis quidem certe vix satis habui ut rem tantam, tot
3 4 | propter aerariam rationem non satis erat in tabulis inspexisse
4 7 | procurator iudicatum solvi satis daret; negat Alfenus aequum
5 7 | aequum esse procuratorem satis dare, quod reus satis dare
6 7 | procuratorem satis dare, quod reus satis dare non deberet, si ipse
7 8 | Quinctius iudicatum solvi satis det ex formula: QUOD AB
8 8 | recusabat Quinctius quin ita satis dare iuberetur, si bona
9 8 | uterque inter se aut neuter satis daret; non necesse esse
10 8 | Quinctius sese idcirco nolle satis dare ne videretur iudicasse
11 8 | fortissime perseverat; aut satis dare aut sponsionem iubet
12 9 | se capitis damnaret, si satis dedisset, aut causam capitis,
13 9 | obtineremus, neque illis umquam satis fuit illud obtinere quod
14 12| Naevius? Cum hominem nomino, satis mihi videor dicere. ~Debuit
15 12| quid possis dicere invenio. Satis est argumenti nihil esse
16 13| parata sit, iudicatum solvi satis accipiat; quibus a me verbis
17 13| accipiat; quibus a me verbis satis acceperit, isdem ipse, quod
18 13| isdem ipse, quod peto, satis det. Actum iam potest esse,
19 13| Immo," inquit, "abs te satis accipiam; ego autem tibi
20 13| accipiam; ego autem tibi satis non dabo."~
21 20| Postulabam," inquit, "ut satis daret." Iniuria postulabas. "
22 21| Mihi autem ad vincendum satis est fuisse procuratorem
23 22| vicisti. Ut alia omittam, hoc satis est: Alfenus cum eis et
24 24| Diffidebam me hercule, C. Aquili, satis animo certo et confirmato
25 25| quod, si simul proferretur, satis esse deberet. Quod abs te,
26 26| qui ex ipsius decreto et satis daret et iudicium accipere
27 26| procurator P. Quincti tibi tum satis daret et iudicium accipere
28 28| Quinctium iudicatum solvi satis daturum, dum ipse, si quid
|