Cap.

 1 2 |        contra omnium consuetudinem iudicium prius de probro quam de
 2 2 |            ita constituit id ipsum iudicium ut reus, ante quam verbum
 3 8 |      Quinctio, demonstrabant de re iudicium fieri oportere ut aut uterque
 4 8 |     necesse esse famam alterius in iudicium venire. ~Clamabat porro
 5 9 |         iudicaret ipse de se, quod iudicium gravissimum est, in altera
 6 9 |          causaque tota consistit. ~Iudicium esse, C. Aquili, non de
 7 13|     controversia est? quod est hoc iudicium in quo iam biennium versamur?
 8 13|    iugulare non potes. Ut facilius iudicium sit? At neque C. Aquilius
 9 13|    Pecuniam petit; negamus deberi. Iudicium fiat statim; non recusamus.
10 14|           qui, cum revocetur ad id iudicium unde haec nata sunt omnia,
11 19|            in ius vocas, sequitur; iudicium postulas, non recusat. ~
12 20|         qui te solebat? et, cum is iudicium acceperit pro Quinctio cui
13 20|             vadimonium promisisse, iudicium quin acciperet in ea ipsa
14 21|          quod petat non deberi; se iudicium id quod edat accipere.  ~
15 21|      recederet et in hoc singulare iudicium causa omnis concluderetur. ~
16 22|          aequus inventus est neque iudicium redditum est usitatum, non
17 22|            non deiecisse libellos, iudicium accipere noluisse, aut,
18 26|          decreto et satis daret et iudicium accipere vellet. Nam, per
19 26|            tibi tum satis daret et iudicium accipere vellet, denique
20 28|      mallet quam illud pecuniarium iudicium quod uno die transigi posset;
21 31| existimationem, quam honestatem in iudicium tuum prope acta iam aetate