abde-dum | duoru-maere | maero-saevi | salut-xviii
bold = Main text
Caput grey = Comment text
1 5 | dolorem, si minus, introrsus abde et contine, ne appareat,
2 5 | noceat tibi, ut te velit abducere ab occupationibus tuis,
3 5 | lacrimis tam inutilibus abducet, quam si cogitaveris fratribus
4 7 | pudentissimis piissimisque abest, adversus felicitatem tuam
5 10| ea iudicat certiora, quae abierunt, quia de illis ne desinant
6 2 | quantum potest, illam a se abigit et in tanta facilitate adquirendi
7 5 | adversas res adumbrata laetitia abscondant, ne militum animi, si fractam
8 13| Caput XIII ~Abstine ab hoc manus tuas, Fortuna,
9 3 | potentia summa conservata abstinentia, nihil sincerus et tutus
10 17| quidem, per quos iuramus, abstinet; debes illorum imitari firmitatem
11 14| viatoris manibus fratrem abstulerat, tribuno quoque plebis privatus
12 18| dolore, quod et superest et abundat, exciderit: ut quidem nullum
13 8 | perculsus animus tam cito possit accedere: hoc tamen argumentum habeto
14 10| praesertim, cuius usum gratuitum acceperit, nonne iniustus vir habeatur?~
15 8 | nullum illa ad te inveniet accessum, omnia in te Caesar tenebit;
16 17| nimis acerbe et aspere, quod acciderat, nec molliter et effeminate;
17 1 | solacium est cogitare id sibi accidisse, quod omnes ante se passi
18 2 | illi, quem salvo Caesare accipere maximum poterat, impressisti,
19 9 | simul ac sua gratia; non accipiet beneficia, non dabit: miserum
20 4 | Caput IV ~Diutius accusare fata possumus, mutare non
21 17| iudicaverunt tuleruntque nec nimis acerbe et aspere, quod acciderat,
22 17| huiusmodi aliis occupationibus acerbissimi funeris elevabat mala.~Pro
23 5 | est nihil esse illi posse acerbius, quam si tibi hic casus
24 5 | quam si tibi hic casus eius acerbus est, si te ullo modo torquet,
25 12| deaeque terris diu commodent! Acta hic divi Augusti aequet,
26 2 | cessas? Conqueramur, atque adeo ipse hanc litem meam faciam: '
27 18| te ingenio uti tuo, noli adesse dolori tuo. Potest quidem
28 5 | duces magni faciunt rebus adfectis, ut hilaritatem de industria
29 13| humano iam diu aegro et adfecto mederi, patere quicquid
30 6 | Liberiora sunt omnia iis, quorum adfectus tegi possunt; tibi nullum
31 17| maesti fuerant, crudelissima adficiebat animadversione; eadem enim
32 9 | eum torquebit, non morbus adfliget, non suspicio lacesset,
33 14| tam magno vulneri maiora adhibuit remedia. Iam te omni confirmavit
34 7 | totum te Caesari debes.~Adice nunc quod, cum semper praedices
35 3 | Caput III~Adiciamus, si vis, ad has querellas
36 4 | enim nos inferis dolor iste adiciet quam illos nobis reducet:
37 11| moriturum scivi.' Deinde adiecit rem maioris et prudentiae
38 11| vita deserit, alium in ipso aditu relinquit, alium in extrema
39 16| intrare, in quas per templa aditur, et atram laureatis foribus
40 7 | etiamnunc levioribus te remediis adiuvabunt; cum voles omnium rerum
41 4 | qui si nos torquet, non adiuvat, primo quoque tempore deponendus
42 10| rebus es, necesse est te adiuvet cogitantem non iniuriam
43 14| Nullus itaque melius has adloquendi partes occupaverit: aliud
44 6 | professione, ut non multos admirationis de te suae paeniteat. Non
45 11| indignatur inde excidere, quo admissa est precario.~Quanto ille
46 10| sortis suae meminit, nisi cum admonetur.~Gaude itaque habuisse te
47 3 | reliquis possit metuere admonitus etiam de ipsis doloris sui
48 2 | verecundia eius recusat, adplicuit. Hoc ergo unum excogitasti,
49 12| imperio filium longa fide adprobet et ante illud consortem
50 12| Multos habes, in quibus adquiescas. Ab hac te infamia vindica,
51 10| qui non et in praeteritis adquiescit et ea iudicat certiora,
52 2 | abigit et in tanta facilitate adquirendi nullum maiorem ex ea fructum
53 1 | tam superbae impotentisque adrogantiae est, ut in hac naturae necessitate
54 17| paulo ante rettuli, aut adscitos caelo aut proximos, et ferre
55 12| qua illum gens sua caelo adserat!~
56 6 | siccare], lacrimae tibi tuae adsiccandae sunt.~
57 9 | maioribus damnis deferens adsidueque iactans, numquam stabili
58 14| omnium praecepta sapientum adsueta sibi facundia explicuit. ~
59 3 | ad has querellas ipsius adulescentis interceptam inter prima
60 3 | bene stipatum optimorum adulescentium domum, in nullo fratre degenerantem,
61 14| duorumque fratrum funera? Adulescentulus tamen ac propemodum puer
62 5 | simulent et adversas res adumbrata laetitia abscondant, ne
63 17| generis edidit, a quo imperium adustum atque eversum funditus principis
64 16| Antonius, qua omnia alia adversa toleraverat, et hoc fuit
65 17| eadem enim intemperie animi adversarum rerum ictus ferebat, qua
66 12| est, hic contra fortunam advocandus.~Nec dubito, cum tanta illi
67 13| illum generi humano iam diu aegro et adfecto mederi, patere
68 8 | procedere. In illis enim quamvis aegrum eum adhuc et secum reluctantem
69 14| defenderat.~Quid referam Aemilianum Scipionem, qui uno paene
70 3 | sarcinae. O dura fata et nullis aequa virtutibus!~Antequam felicitatem
71 3 | redditur illi testimonium aequale omnium hominum; desideratur
72 1 | crudelitatem fati consolaretur aequalitas.~
73 1 | exstruxit ambitio aliquando solo aequata visentur.~Ita est: nihil
74 5 | Pietatem tamen tuam nihil aeque a lacrimis tam inutilibus
75 12| commodent! Acta hic divi Augusti aequet, annos vincat! Quam diu
76 14| et quam impatiens iuris aequi pietas Africani fuerit,
77 18| erit agenda, cum primum aequiorem te illi iudicem dies fecerit;
78 8 | producere, ut fabellas quoque et Aesopeos logos, intemptatum Romanis
79 9 | proiecti mare, alternis aestibus reciprocum et modo allevans
80 9 | liber, tandem tutus, tandem aeternus est.~Superstitem Caesarem
81 2 | Longissimum illi ingeni aevum fama promisit; id egit ipse,
82 5 | tuus cupit, indignus hoc affectu tuo est; sive non vult,
83 16| fratres ament; sic tamen affectum meum rexi, ut nec relinquerem
84 14| desumpsit sibi, quem tam gravi afficeret iniuria; nulla domus in
85 14| impatiens iuris aequi pietas Africani fuerit, cunctis apparuit:
86 14| Quid tibi referam Scipionem Africanum, cui mors fratris in exsilio
87 14| apparuit: eodem enim die Scipio Africanus, quo viatoris manibus fratrem
88 13| efficit, ut quietiorem sub te agant vitam exsules, quam nuper
89 18| sunt --, tunc tamen erit agenda, cum primum aequiorem te
90 18| modestiam eius, cogita in rebus agendis sollertiam, in exsequendis
91 16| funera, bis me fraterno luctu aggressa fortuna est, bis intellexit
92 18| pertinet, etiam si nunc agi apud te causa eius non potest --
93 3 | fuit, quod non libenter agnosceres. Tu quidem etiam minus bono
94 17| sorori non praestitit, sed in Albano suo tesseris ac foro et
95 17| Romani lugentis sororem alea solacium fuit! Idem ille
96 | aliam
97 9 | pecunia, dignitas, potentia aliaque complura, ad quae generis
98 18| cogita, quam non possit is alienae vacare consolationi, quem
99 11| erat, omnes virtutes in alienam te orationem secutae sint -:
100 15| potuisset ille lacrimas alienas compescere, nisi prius pressisset
101 | alii
102 | alioquin
103 | alios
104 | aliqua
105 | aliquam
106 | aliquem
107 | alius
108 9 | aestibus reciprocum et modo allevans nos subitis incrementis,
109 15| in hoc evexerat, ne minus alte eum deiceret, quam patrem
110 9 | pendemus et fluctuamur et alter in alterum illidimur et
111 9 | inquietumque proiecti mare, alternis aestibus reciprocum et modo
112 9 | et fluctuamur et alter in alterum illidimur et aliquando naufragium
113 9 | nomine doleo, necesse est alterutrum ex his duobus esse iudicem:
114 6 | gradu steteris. Olim te in altiorem ordinem et amor Caesaris
115 18| tumulos in magnam eductos altitudinem constant, non propagant
116 2 | illi amicos?~Sciebas tam amabilem esse, ut facile in locum
117 4 | inanibus solaciis atque amara quadam libidine dolendi
118 18| quoniam quidem ea instituisti amare studia, quae et optime felicitatem
119 8 | tam diu ac tam fideliter amatae gratiam referrant, tunc
120 16| Germanicum fratrem, quem quomodo amaverim, intellegit profecto quisquis
121 16| suos fratres pii fratres ament; sic tamen affectum meum
122 2 | eius petit. Eriperes illi amicos?~Sciebas tam amabilem esse,
123 2 | cognovisse videor, quem omnibus amicum habere cum expediat, magis
124 16| posse, vinci non posse: amisi Germanicum fratrem, quem
125 10| factam, quod talem fratrem amisisti, sed beneficium datum, quod
126 17| recreat clementia. C. Caesar amissa sorore Drusilla, is homo,
127 2 | esse, ut facile in locum amissorum posset alios substituere;
128 10| non est timendum. Nimis angustat gaudia sua, qui eis tantummodo,
129 17| crudelissima adficiebat animadversione; eadem enim intemperie animi
130 5 | quodcumque te facientem viderint, animumque ex vultu tuo sument. Et
131 14| innumera sunt, ad fastus te et annales perducam publicos. Vides
132 9 | Non reliquit ille nos sed antecessit. Est, mihi crede, magna
133 3 | omnem legem exacta, nihil antiqua frugalitas, nihil felicitatis
134 8 | referrant, tunc te illae antistitem et cultorem suum vindicent,
135 16| sedebat mortisque arbiter, M. Antonii frater duci iubebatur ad
136 13| Germaniam pacet, Britanniam aperiat, et patrios triumphos ducat
137 9 | congerentem reliquit. Fruitur nunc aperto et libero caelo, ex humili
138 15| eiusdem iuventutis amisit in apparatu Parthici belli et graviore
139 5 | introrsus abde et contine, ne appareat, et da operam ut fratres
140 14| Africani fuerit, cunctis apparuit: eodem enim die Scipio Africanus,
141 16| vitae sedebat mortisque arbiter, M. Antonii frater duci
142 9 | emissus, tandem sui iuris et arbitrii, gestit et rerum naturae
143 10| Iniquus est, qui muneris sui arbitrium danti non relinquit, avidus,
144 8 | possit accedere: hoc tamen argumentum habeto iam conroborati eius
145 6 | utrumne statim percussus arma summiseris an in gradu steteris.
146 12| imperium custodiatur quam armis, illo rebus humanis praeside[
147 17| tuleruntque nec nimis acerbe et aspere, quod acciderat, nec molliter
148 12| ut nihil aliud possint aspicere, praestringet et in se haerentes
149 12| patris quam successorem aspiciat! Sera et nepotibus demum
150 16| quas per templa aditur, et atram laureatis foribus induet
151 14| quae implevere Caesarum atrium? Nulla non harum aliquo
152 18| pro magnis, rursus magna attenuare et ad minima deducere; sed
153 12| satis praesidi, solaci est.~Attolle te et, quotiens lacrimae
154 15| solum maestum sed etiam attonitum corpus Drusi sui sibi vindicantem
155 11| in manus sume utriuslibet auctoris carmina, quae tu ita resolvisti,
156 14| tui divina eius contundet auctoritas. Hunc itaque tibi puta dicere: '
157 5 | delectetur lacrimis tuis, audacter dixerim. Quid ergo? Quem
158 8 | materiam dabit et exemplum.~Non audeo te eo usque producere, ut
159 6 | quicquam arbitrio tuo facere: audienda sunt tot hominum milia,
160 6 | flere: ut multos flentes audire possis, ut periclitantium
161 16| cerneret, fratrem interfectum audivit. Fortuna impotens, quales
162 10| et paene ante quam veniat aufertur.~Itaque in praeteritum tempus
163 8 | ipsa rerum, quas tractabit, austeritas; haec, quae remissa fronte
164 1 | fata tantum aliquando nefas ausura sibi non pepercisse conqueratur.~
165 10| sed mortalis animi spes avida, quae subinde, quid rerum
166 10| arbitrium danti non relinquit, avidus, qui non lucri loco habet,
167 8 | adhuc et secum reluctantem avocabit ipsa rerum, quas tractabit,
168 15| Gaius Caesar, divi Augusti, avunculi mei magni, nepos, circa
169 16| Caput XVI ~M. Antonius avus meus, nullo minor nisi eo
170 17| furiosa inconstantia modo barbam capillumque summittens tondens
171 18| barbarorum inconditus et barbaris quoque humanioribus gravis
172 18| homini verba succurrant, quem barbarorum inconditus et barbaris quoque
173 9 | desiderat?~Mihi crede, is beatior est, cui fortuna supervacua
174 9 | solutas vinculis animas beato recipit sinu, et nunc libere
175 9 | desiderio maceror, qui aut beatus aut nullus est? Beatum deflere
176 15| amisit in apparatu Parthici belli et graviore multo animi
177 15| tantum dolori, sed etiam bello suffecit. Innumerabilia
178 12| ostendente quanto melius beneficiis imperium custodiatur quam
179 10| brevior voto tuo fuerit, boni consule. Cogita iucundissimum
180 10| nullum fructum esse putat bonorum nisi praesentium, qui non
181 10| Gaude itaque habuisse te tam bonum fratrem et usum fructumque
182 3 | minus bono fratri fuisses bonus, sed in illo pietas tua
183 10| fructumque eius, quamvis brevior voto tuo fuerit, boni consule.
184 13| luceat!~Hic Germaniam pacet, Britanniam aperiat, et patrios triumphos
185 17| mitissimi recreat clementia. C. Caesar amissa sorore Drusilla,
186 1 | etiam hoc quod non habet quo cadat sit interiturum; eat aliquis
187 13| sed impulsum a fortuna et cadentem sustinuit et in praeceps
188 1 | edidit eodem revocantis, caduca sunt. Quid enim immortale
189 9 | ad quae generis humani caeca cupiditas obstupescit, cum
190 15| necessitatem abstulit, cui caelum destinaverat, immo vero
191 17| tamen, cum omnes circumierim Caesares, quibus Fortuna fratres
192 18| extollunt et facillime minuunt calamitatem eademque et ornamenta maxima
193 9 | convenit quam in fratris luctu calculos ponere. Si illius nomine
194 15| luctus cepit rerum omnium capacissimum eius pectus victorque divus
195 17| inconstantia modo barbam capillumque summittens tondens modo
196 3 | dubio, impotens fortuna, captasti, ut ostenderes neminem contra
197 9 | fratris mei velut ex diutino carcere emissus, tandem sui iuris
198 14| frater, qui eripuit fratrem carceri, non potuit eripere fato;
199 7 | quod, cum semper praedices cariorem tibi spiritu tuo Caesarem
200 15| amisit Octaviam sororem carissimam et ne ei quidem rerum natura
201 15| suae annos Lucium fratrem carissimum sibi princeps iuventutis
202 11| sume utriuslibet auctoris carmina, quae tu ita resolvisti,
203 1 | singulas comploret animas; Carthaginis ac Numantiae Corinthique
204 14| Romanae aut Scipio deesset aut Carthago superesset.~
205 9 | maxime circumfusis bonis caruisse? Cum cogitaveris multa esse,
206 5 | acerbius, quam si tibi hic casus eius acerbus est, si te
207 11| varietatis humanae incertorumque casuum et lacrimarum ex alia atque
208 4 | nobis deerunt ante quam causae dolendi. Non vides, qualem
209 13| qualem volet esse, existimet causam meam; vel iustitia eius
210 1 | et si quid aliud altius cecidit lamentetur, cum etiam hoc
211 11| multo ingenii tui labore celebrata sunt, in manus sume utriuslibet
212 18| ut illum et sermonibus celebres et adsidua recordatione
213 15| Tamen tot tantosque luctus cepit rerum omnium capacissimum
214 16| collegis omnia infra se cerneret, fratrem interfectum audivit.
215 2 | indulgentia tua ratione certa pervenisse et non ex tuo
216 9 | ne in totum quidem diem certi est: quis in tam obscura
217 10| adquiescit et ea iudicat certiora, quae abierunt, quia de
218 5 | explorata pietas est, pro certo habendum est nihil esse
219 17| permetiens et numquam satis certus, utrum lugeri vellet an
220 2 | tibi futurum bono est.~Quid cessas? Conqueramur, atque adeo
221 18| nulla consumat vetustas. Cetera, quae per constructionem
222 1 | rerum exitus variantur, ceterum quicquid coepit et desinit.
223 1 | ac Numantiae Corinthique cinerem et si quid aliud altius
224 | circa
225 2 | et cum bene illum undeque circuisses, intellexisti hac parte
226 18| tibi velut munimenta animi circumda, ne ex ulla tui parte inveniat
227 9 | ingentibus et cum maxime circumfusis bonis caruisse? Cum cogitaveris
228 17| possum tamen, cum omnes circumierim Caesares, quibus Fortuna
229 18| humanioribus gravis fremitus circumsonat. ~
230 4 | faciet.~Omnis agedum mortalis circumspice, larga ubique flendi et
231 6 | imposuit: haec tibi tuenda est. Circumstat te omnis ista consolantium
232 10| quo voluit debitum suum citius exegit, non illa in culpa
233 12| derige: siccabuntur maximi et clarissimi conspectu numinis; fulgor
234 1 | variantur, ceterum quicquid coepit et desinit. Mundo quidam
235 6 | tantus rerum ex orbe toto coeuntium congestus, ut possit per
236 3 | modestiae tuae formaverat cogitabatque, quantum tu et ornamentum
237 12| quo numquam deicis animum, cogitandus est, hic contra fortunam
238 10| necesse est te adiuvet cogitantem non iniuriam tibi factam,
239 1 | Maximum ergo solacium est cogitare id sibi accidisse, quod
240 16| intellegit profecto quisquis cogitat, quomodo suos fratres pii
241 10| reducendum ac frequenti cogitatione pertractandum est: longior
242 12| conspectus per se tantummodo cogitatusque Caesar maximo solacio tibi
243 10| bonis pone! Non est quod cogites, quanto diutius habere potueris,
244 2 | principali domo potentes vidi, cognovisse videor, quem omnibus amicum
245 15| superstes, cuius morte optime cohaerentis Romanae pacis vincula resoluta
246 17| utrum lugeri vellet an coli sororem, eodem omni tempore,
247 16| videret, exceptis vero duobus collegis omnia infra se cerneret,
248 13| iustissima, quae etiam percussi colunt.~
249 18| aliis expone et tibimet ipse commemora. Qualis fuerit cogita qualisque
250 8 | haec, quae remissa fronte commentanda sunt, non feret, nisi cum
251 6 | quam consumendum se dolori committere? Non idem tibi in luctu
252 10| non mancipio dedit, sed commodavit; cum visum est deinde, repetit
253 12| illum deaeque terris diu commodent! Acta hic divi Augusti aequet,
254 12| obsistere te necesse est communi malo.~Est autem hoc ipsum
255 9 | prolem, superstitem te cum communibus habet fratribus. Antequam
256 1 | Caput I~*** nostrae compares, firma sunt; si redigas
257 14| quibus ad animi aequitatem compellereris, tenacissima memoria rettulit,
258 15| potuisset ille lacrimas alienas compescere, nisi prius pressisset suas.~
259 1 | quod omnia divina humanaque complectitur, si fas putas credere, dies
260 15| Romano subicientem imperio in complexu et in osculis suis amisit:
261 14| est aut fuit sine aliqua comploratione.~Transibo exempla vulgaria,
262 1 | nunc aliquis et singulas comploret animas; Carthaginis ac Numantiae
263 9 | dignitas, potentia aliaque complura, ad quae generis humani
264 13| in quo ego defixus sum, complures multorum iam annorum ruina
265 8 | praeconio, quantum potes, compone: nam ipse tibi optime formandi
266 2 | meliore sui parte duraret et compositis eloquentiae praeclaris operibus
267 18| obsoleto et hebetato animo composui. Quae si aut parum respondere
268 11| alium alio tempore fata comprehendent, neminem praeteribunt. In
269 18| confessionem eos veri etiam invitos compulisset.~Satis praestiterit ratio,
270 9 | transferentis inquietabit. Si bene computes, plus illi remissum quam
271 11| solida tam fragilis animus conceperit.~
272 14| super ipsum Pauli triumphum concidentis subitam vastitatem, quanto
273 15| fortuna, ut una eademque conciderent ruina: vixit Sextus Pompeius
274 15| Lucullorum diremptam morte concordiam?~Quid Pompeios? Quibus ne
275 3 | facere et tam cruenta rapina concordissimam turbam imminuere, tam bene
276 18| nec sperandum ulli nec concupiscendum est. Hunc potius modum servet,
277 15| etiam Caesarum lacrimas concupisse.~Divus Augustus amisit Octaviam
278 13| prioris principis furor concussit in suum locum restituere
279 2 | quam ut a te quoque ipsa concuti possit. Eriperes bonam valetudinem?
280 8 | ipse tibi optime formandi condendique res gestas et materiam dabit
281 10| culpa est, cuius nota erat condicio, sed mortalis animi spes
282 1 | firma sunt; si redigas ad condicionem naturae omnia destruentis
283 18| tota se in solacium tuum conferat. Et tamen dispice, ne hoc
284 18| superbam sapientiam et ad confessionem eos veri etiam invitos compulisset.~
285 14| adhibuit remedia. Iam te omni confirmavit modo, iam omnia exempla,
286 6 | rerum in otium ruris quieti confugere aut adsidua laboriosi officii
287 1 | aliquis dissipabit et in confusionem veterem tenebrasque demerget:
288 9 | illam et munera plena manu congerentem reliquit. Fruitur nunc aperto
289 12| quae dolori obstarent tuo, congesserit. Quid porro? Ut nihil horum
290 6 | rerum ex orbe toto coeuntium congestus, ut possit per ordinem suum
291 5 | mentem viderint, et ipsi conlabantur, id nunc tibi quoque faciendum
292 18| tuo largire, in hac eum conloca; melius illum duraturo semper
293 8 | opus, solita tibi venustate connectas. Difficile est quidem, ut
294 1 | ausura sibi non pepercisse conqueratur.~Quis tam superbae impotentisque
295 8 | tamen argumentum habeto iam conroborati eius et redditi sibi, si
296 18| melius illum duraturo semper consecrabis ingenio quam inrito dolore
297 9 | alienis processibus invidia consectabitur, non metus sollicitabit,
298 6 | Magnam tibi personam hominum consensus imposuit: haec tibi tuenda
299 10| quicquam minus inter se consentaneum est quam aliquem moveri,
300 4 | sequentium annorum ordo consentit. Sic vitam agimus, ideoque
301 18| repraesentes tibi, quod ita demum consequi poteris, si tibi memoriam
302 3 | felicitatis summae potentia summa conservata abstinentia, nihil sincerus
303 9 | iactans, numquam stabili consistimus loco, pendemus et fluctuamur
304 6 | Circumstat te omnis ista consolantium frequentia et in animum
305 12| haec tot et tanta, quae consolantur, converte ac respice optimos
306 1 | fecisse, ut crudelitatem fati consolaretur aequalitas.~
307 18| possit is alienae vacare consolationi, quem sua mala occupatum
308 5 | solacium debes esse illorum et consolator; non poteris autem horum
309 12| fide adprobet et ante illud consortem patris quam successorem
310 15| ulla umquam horum paria conspecta sunt una senescentia; sed
311 12| siccabuntur maximi et clarissimi conspectu numinis; fulgor eius illos,
312 12| fecerit, nonne protinus ipse conspectus per se tantummodo cogitatusque
313 9 | possidentur, cum invidia conspiciuntur, eos denique ipsos, quos
314 11| multis aut consulatibus conspicuos aut triumphis sorte defunctos
315 18| magnam eductos altitudinem constant, non propagant longam diem,
316 18| industriam, in promissis constantiam. Omnia dicta eius ac facta
317 8 | cum iam sibi ab omni parte constiterit. Itaque debebis eum severiore
318 17| tempore, quo templa illi constituebat ac pulvinaria, eos qui parum
319 16| est, tunc cum rem publicam constitueret et triumvirali potestate
320 18| vetustas. Cetera, quae per constructionem lapidum et marmoreas moles
321 18| XVIII ~Tibi vero nihil ex consuetudine mutandum est tua, quoniam
322 2 | quisque, hoc saepius ferre te consuevit sine ullo dilectu furentem
323 11| progeniem et multis aut consulatibus conspicuos aut triumphis
324 10| brevior voto tuo fuerit, boni consule. Cogita iucundissimum esse,
325 9 | fratri tuo mors inviderit an consuluerit?~
326 18| tempestas noceat, quod nulla consumat vetustas. Cetera, quae per
327 6 | humile ac muliebre est quam consumendum se dolori committere? Non
328 16| illi genus humanum placuit consumere, si Romanum adhuc nomen
329 2 | maiorem ex ea fructum quam contemptum eius petit. Eriperes illi
330 15| sunt una senescentia; sed contentus nostrae domus exemplis ero.~
331 2 | receperat, ut, quod raro ulli contigit, felicitas eius effugeret
332 5 | minus, introrsus abde et contine, ne appareat, et da operam
333 2 | videbaris sinu eum hominem continuisse, qui munere tuo tantam venerationem
334 18| natura exigit, plus vanitate contrahitur. Numquam autem ego a te,
335 2 | quorum se ingeniis vel contulit vel, si hoc verecundia eius
336 14| doloris tui divina eius contundet auctoritas. Hunc itaque
337 5 | sine ullo flendi fine et conturbat idem et exhaurit.~Pietatem
338 9 | nihil autem minus bono viro convenit quam in fratris luctu calculos
339 17| principaliter posset, conspectum conversationemque civium suorum profugit,
340 12| tanta, quae consolantur, converte ac respice optimos fratres,
341 6 | volebas tibi omnia licere, non convertisses in te ora omnium: nunc tantum
342 4 | inexorabilia; nemo illa convicio, nemo fletu, nemo causa
343 16| pulvinaria? Faciamus licet illi convicium non nostro tantum ore sed
344 1 | Carthaginis ac Numantiae Corinthique cinerem et si quid aliud
345 4 | adsidua materia est: alium ad cotidianum opus laboriosa egestas vocat,
346 11| facturam esse testata est.~Cotidie praeter oculos nostros transeunt
347 5 | animum gerit, eum esse tu credis fratris tui, ut cruciatu
348 10| legem. Si quis pecuniam creditam solvisse se moleste ferat,
349 11| ereptus est.' Sua quemque credulitas decipit et in eis, quae
350 17| qui parum maesti fuerant, crudelissima adficiebat animadversione;
351 3 | tuae paenituit? Quae ista crudelitas est in medios fratres impetum
352 1 | fecerat, commune fecisse, ut crudelitatem fati consolaretur aequalitas.~
353 16| miretur aliquid ab illa aut crudeliter fieri aut inique; potest
354 3 | fratres impetum facere et tam cruenta rapina concordissimam turbam
355 13| optime novit tempus, quo cuique debeat succurrere; ego omnem
356 10| citius exegit, non illa in culpa est, cuius nota erat condicio,
357 8 | tunc te illae antistitem et cultorem suum vindicent, tunc Homerus
358 5 | venerationem tamquam parenti, cultum tamquam superiori; ille
359 14| pietas Africani fuerit, cunctis apparuit: eodem enim die
360 9 | quae generis humani caeca cupiditas obstupescit, cum labore
361 11| senectute fatigatum iam et exire cupientem vix emittit; alio quidem
362 6 | mitissimi Caesaris pervenire cupientium [lacrimas siccare], lacrimae
363 11| finis est: alium in medio cursu vita deserit, alium in ipso
364 7 | quae inrequieta semper cursus suos explicant, numquam
365 6 | non sit, ingenio opus est, custodes animi tui sunt. Nihil umquam
366 12| melius beneficiis imperium custodiatur quam armis, illo rebus humanis
367 5 | contine, ne appareat, et da operam ut fratres tui te
368 11| Gaudeamus [ergo] eo, quod dabitur, reddamusque id, cum reposcemur:
369 13| succurrere; ego omnem operam dabo, ne pervenire ad me erubescat.~
370 10| habet, quod accepit, sed damni, quod reddidit.~Ingratus
371 9 | incrementis, modo maioribus damnis deferens adsidueque iactans,
372 10| qui muneris sui arbitrium danti non relinquit, avidus, qui
373 8 | discesseris, tunc velut occasione data insidiabitur solitudini
374 12| solacio tibi est? Dii illum deaeque terris diu commodent! Acta
375 7 | fidem, quantam industriam debeas: intelleges non magis tibi
376 13| novit tempus, quo cuique debeat succurrere; ego omnem operam
377 8 | parte constiterit. Itaque debebis eum severiore materia primum
378 4 | lacrimas, at certe reservare debemus. Nulli parcendum est rei
379 5 | fratribus te tuis exemplo esse debere fortiter hanc fortunae iniuriam
380 16| relinquerem quicquam, quod exigi deberet a bono fratre, nec facerem,
381 10| iure usa si a quo voluit debitum suum citius exegit, non
382 14| subitam vastitatem, quanto debuit ferre vir in hoc natus,
383 9 | nomine doleo an eius qui decessit? Si meo, perit indulgentiae
384 6 | eduxerunt. Nihil te plebeium decet, nihil humile. Quid autem
385 12| hac tecum portione Fortuna decidit. Multos habes, in quibus
386 11| Sua quemque credulitas decipit et in eis, quae diligit,
387 18| hoc, quod abstulit, ipsa dederat tibi.~Noli ergo contra te
388 7 | se Caesar orbi terrarum dedicavit, sibi eripuit, et siderum
389 17| medio posita est: neminem dedignatur, qui modo dignum se illa
390 18| magna attenuare et ad minima deducere; sed alio istas vires servet
391 4 | perdidisse: lacrimae nobis deerunt ante quam causae dolendi.
392 14| urbi Romanae aut Scipio deesset aut Carthago superesset.~
393 14| desideravit hic animo, quam defenderat.~Quid referam Aemilianum
394 3 | ne a Caesare quidem posse defendi.'~
395 7 | omnium somnos illius vigilia defendit, omnium otium illius labor,
396 9 | incrementis, modo maioribus damnis deferens adsidueque iactans, numquam
397 11| verbis: pudebit te subito deficere et ex tanta orationis magnitudine
398 13| ipso angulo, in quo ego defixus sum, complures multorum
399 9 | commune est iter: quid fata deflemus? Non reliquit ille nos sed
400 9 | beatus aut nullus est? Beatum deflere invidia est, nullum dementia.'
401 11| conspicuos aut triumphis sorte defunctos inexorabili? Tota cum regibus
402 3 | adulescentium domum, in nullo fratre degenerantem, turbare et sine ulla causa
403 15| evexerat, ne minus alte eum deiceret, quam patrem deiecerat;
404 12| noctibus, a quo numquam deicis animum, cogitandus est,
405 15| eum deiceret, quam patrem deiecerat; et post hunc tamen casum
406 9 | speciosa sed fallaci voluptate delectant, pecunia, dignitas, potentia
407 10| est et quicquid nos umquam delectavit reducendum ac frequenti
408 5 | toto orbe terrarum, qui delectetur lacrimis tuis, audacter
409 3 | turbare et sine ulla causa delibare [voluisti]! Nihil ergo prodest
410 7 | otium illius labor, omnium delicias illius industria, omnium
411 9 | deflere invidia est, nullum dementia.' An hoc te movet, quod
412 1 | confusionem veterem tenebrasque demerget: eat nunc aliquis et singulas
413 13| praecipitato in profundum et demerso in tenebras orbi refulsit,
414 11| esse, quod nobis tota vita denuntiatur futurum. Non est itaque
415 16| funera ducere, ex quibus erat deos petitura.~Nemo itaque miretur
416 4 | adiuvat, primo quoque tempore deponendus est et ab inanibus solaciis
417 13| divinae manus usus moderatione deposuit: deprecatus est pro me senatum
418 13| usus moderatione deposuit: deprecatus est pro me senatum et vitam
419 9 | libero caelo, ex humili atque depresso in eum emicuit locum, quisquis
420 12| totiens illos in Caesarem derige: siccabuntur maximi et clarissimi
421 6 | ingenii tui laudant, qui describunt, quibus, cum fortuna tua
422 11| alium in medio cursu vita deserit, alium in ipso aditu relinquit,
423 5 | dimitte; nec impius frater sic desiderari debet nec pius sic velit.'
424 2 | dolorem tuum nec illi, quem desideras, nec tibi; noles enim longum
425 9 | amisit, an beatum, quod non desiderat?~Mihi crede, is beatior
426 3 | aequale omnium hominum; desideratur in tuum honorem, laudatur
427 14| cum maximo animi cruciatu desideratus est.~Quid tibi referam Scipionem
428 14| Tam magno tamen fratrem desideravit hic animo, quam defenderat.~
429 12| te parte subsidere. Non desinam totiens tibi offerre Caesarem:
430 5 | torqueri lacrimis numquam desinentibus frater tuus cupit, indignus
431 9 | pro eo me numquam dolere desinere, qui numquam doliturus est?
432 1 | ceterum quicquid coepit et desinit. Mundo quidam minantur interitum
433 9 | omnia ex loco superiore despicit, divina vero, quorum rationem
434 11| vitam editur, ad mortem destinatur.~Gaudeamus [ergo] eo, quod
435 15| necessitatem abstulit, cui caelum destinaverat, immo vero idem omni genere
436 1 | condicionem naturae omnia destruentis et unde edidit eodem revocantis,
437 14| dicere: 'non te solum fortuna desumpsit sibi, quem tam gravi afficeret
438 12| praestringet et in se haerentes detinebit. Hic tibi, quem tu diebus
439 6 | spectaculorum varietate animum detinere aut ex tuo arbitrio diem
440 6 | tantum rebus secundis uti dextere scias, an et adversas possis
441 11| est semper expectet.~Quid dicam duces ducumque progeniem
442 14| occupaverit: aliud habebunt hoc dicente pondus verba velut ab oraculo
443 14| auctoritas. Hunc itaque tibi puta dicere: 'non te solum fortuna desumpsit
444 5 | haec in dubio ponerem et dicerem: 'sive te torqueri lacrimis
445 18| promissis constantiam. Omnia dicta eius ac facta et aliis expone
446 14| cunctis apparuit: eodem enim die Scipio Africanus, quo viatoris
447 12| detinebit. Hic tibi, quem tu diebus intueris ac noctibus, a
448 6 | quidem extendere in partem diei licet aut a tumultu rerum
449 8 | tibi venustate connectas. Difficile est quidem, ut ad haec hilariora
450 3 | indignari scio; nihil est enim difficilius quam magno dolori paria
451 11| aliam transtulisti, ut, quod difficillimum erat, omnes virtutes in
452 11| qui nuntiata filii morte dignam magno viro vocem emisit: '
453 3 | te fratre. Tu certe eras dignissimus, qui ne ex indigno quidem
454 9 | voluptate delectant, pecunia, dignitas, potentia aliaque complura,
455 17| Quamvis [sint] in aliis rebus dignitatum ac nobilitatum magna discrimina,
456 17| neminem dedignatur, qui modo dignum se illa iudicat. Optime
457 3 | prima incrementa indolem: dignus fuit ille te fratre. Tu
458 12| maximo solacio tibi est? Dii illum deaeque terris diu
459 2 | ferre te consuevit sine ullo dilectu furentem et inter ipsa beneficia
460 11| decipit et in eis, quae diligit, voluntaria mortalitatis
461 5 | vestrum inhaerentem dolorem dimitte; nec impius frater sic desiderari
462 15| referam duorum Lucullorum diremptam morte concordiam?~Quid Pompeios?
463 16| sibi esse sacratum velit! Discat ab illo clementiam fiatque
464 8 | Caesar tenebit; cum ab illo discesseris, tunc velut occasione data
465 15| iudicavitque non militandi tantum disciplinam esse servandam sed etiam
466 2 | animum eius liberalibus disciplinis, quibus non innutritus tantum
467 17| dignitatum ac nobilitatum magna discrimina, virtus in medio posita
468 12| suum dividere; qui quia dispensatur inter plures, exigua debet
469 18| tuum conferat. Et tamen dispice, ne hoc iam quoque ipsum
470 6 | sunt tot hominum milia, tot disponendi libelli; tantus rerum ex
471 6 | aut ex tuo arbitrio diem disponere.~Multa tibi non licent,
472 5 | quoque faciendum est: indue dissimilem animo tuo vultum et, si
473 1 | putas credere, dies aliquis dissipabit et in confusionem veterem
474 9 | animus fratris mei velut ex diutino carcere emissus, tandem
475 1 | nihil perpetuum, pauca diuturna sunt; aliud alio modo fragile
476 12| inter multos dolorem suum dividere; qui quia dispensatur inter
477 13| praeceps euntem leniter divinae manus usus moderatione deposuit:
478 9 | obscura et involuta veritate divinat, utrumne fratri tuo mors
479 4 | quieta sollicitat, alius divitias, quas optaverat, metuit
480 5 | lacrimis tuis, audacter dixerim. Quid ergo? Quem nemo adversus
481 12| ideo quanto minus in illis doctrinae minusque ingenii est, tanto
482 3 | indigno quidem quicquam doleres fratre: redditur illi testimonium
483 18| prudentiae viros, qui negent doliturum esse sapientem: hi non videntur
484 9 | dolere desinere, qui numquam doliturus est? Si est aliquis defunctis
485 2 | ut supra omnis corporis dolores emineret. Eriperes spiritum?
486 17| perferendis et evincendis doloribus, in quantum modo homini
487 15| tantummodo externarum, sed etiam dolorum fuit.~Gaius Caesar, divi
488 2 | hos exhaustos iam fletibus domesticis oculos quod effluat, si
489 8 | opera, ut per omnia saecula domestico narrentur praeconio, quantum
490 15| sed etiam attonitum corpus Drusi sui sibi vindicantem ad
491 17| C. Caesar amissa sorore Drusilla, is homo, qui non magis
492 15| Ti.] Caesar patruus meus Drusum Germanicum patrem meum,
493 12| fortunam advocandus.~Nec dubito, cum tanta illi adversus
494 13| aperiat, et patrios triumphos ducat et novos: quorum me quoque
495 16| penatibus ausa est funera ducere, ex quibus erat deos petitura.~
496 16| arbiter, M. Antonii frater duci iubebatur ad supplicium!
497 5 | militum animi, si fractam ducis sui mentem viderint, et
498 10| habuisse eadem pro nihilo ducit; cito enim nos omnis voluptas
499 11| expectet.~Quid dicam duces ducumque progeniem et multis aut
500 | dum
|