abde-dum | duoru-maere | maero-saevi | salut-xviii
bold = Main text
Caput grey = Comment text
1001 5 | non poteris autem horum maerori obstare, si tuo indulseris.~
1002 17| pulvinaria, eos qui parum maesti fuerant, crudelissima adficiebat
1003 15| totum exercitum non solum maestum sed etiam attonitum corpus
1004 9 | futuro timeatur, ipsa tamen magnae felicitatis tutela sollicita
1005 18| parva sunt adprobare pro magnis, rursus magna attenuare
1006 13| sive voluerit.~Interim magnum miseriarum mearum solacium
1007 14| tuum et tam magno vulneri maiora adhibuit remedia. Iam te
1008 2 | facilitate adquirendi nullum maiorem ex ea fructum quam contemptum
1009 9 | subitis incrementis, modo maioribus damnis deferens adsidueque
1010 11| scivi.' Deinde adiecit rem maioris et prudentiae et animi: '
1011 10| ceteris fratres suos non mancipio dedit, sed commodavit; cum
1012 14| Africanus, quo viatoris manibus fratrem abstulerat, tribuno
1013 12| adversus omnes suos sit mansuetudo tantaque indulgentia, quin
1014 9 | adhuc illam et munera plena manu congerentem reliquit. Fruitur
1015 9 | profundum inquietumque proiecti mare, alternis aestibus reciprocum
1016 9 | omnes tempestates exposito mari navigantibus nullus portus
1017 18| constructionem lapidum et marmoreas moles aut terrenos tumulos
1018 18| calamitatem eademque et ornamenta maxima homini sunt et solacia.~
1019 2 | Graecae gratia, vigebit cum maximis viris, quorum se ingeniis
1020 | meae
1021 13| Interim magnum miseriarum mearum solacium est videre misericordiam
1022 3 | Quae ista crudelitas est in medios fratres impetum facere et
1023 2 | illi posses nocere; quo melior est enim quisque, hoc saepius
1024 2 | promisit; id egit ipse, ut meliore sui parte duraret et compositis
1025 13| saevientis modum ita spem quoque melioris eiusdem ac praesentis quietem.
1026 10| obliviscitur nec umquam sortis suae meminit, nisi cum admonetur.~Gaude
1027 3 | amor, nihil ab omni labe mens vacans?~Luget Polybius,
1028 5 | animi, si fractam ducis sui mentem viderint, et ipsi conlabantur,
1029 8 | tam bene de humano genere meriti, quam tu et de illis et
1030 8 | et de illis et de omnibus meruisti, quos pluribus notos esse
1031 8 | receperis, tunc erit tibi metuenda tristitia: nam quam diu
1032 2 | et inter ipsa beneficia metuendam. Quantulum erat tibi immunem
1033 3 | quid de reliquis possit metuere admonitus etiam de ipsis
1034 4 | divitias, quas optaverat, metuit et voto laborat suo, alium
1035 9 | invidia consectabitur, non metus sollicitabit, non levitas
1036 6 | audienda sunt tot hominum milia, tot disponendi libelli;
1037 15| redegit iudicavitque non militandi tantum disciplinam esse
1038 5 | laetitia abscondant, ne militum animi, si fractam ducis
1039 3 | numquam ille te fratrem ulli minatus est; ad exemplum se modestiae
1040 18| rursus magna attenuare et ad minima deducere; sed alio istas
1041 17| alienis malis oblectare minime humano solacio.~
1042 16| Antonius avus meus, nullo minor nisi eo a quo victus est,
1043 14| vulgaria, quae etiam si minora, tamen innumera sunt, ad
1044 15| Germanicum patrem meum, minorem natu quam ipse erat fratrem,
1045 12| minus in illis doctrinae minusque ingenii est, tanto magis
1046 18| felicitatem extollunt et facillime minuunt calamitatem eademque et
1047 11| exemplaris modo scripta tua mirabatur quaerat quomodo tam grandia
1048 1 | miracula et si qua his multo mirabiliora sequentium annorum exstruxit
1049 1 | mortales fecerunt? Septem illa miracula et si qua his multo mirabiliora
1050 11| moriturum scivi.' Prorsus non mireris ex hoc natum esse, qui fortiter
1051 16| deos petitura.~Nemo itaque miretur aliquid ab illa aut crudeliter
1052 13| voluerit.~Interim magnum miseriarum mearum solacium est videre
1053 9 | accipiet beneficia, non dabit: miserum putas, quod ista amisit,
1054 14| pondus verba velut ab oraculo missa; omnem vim doloris tui divina
1055 16| mitissimo omnium principum mitis!~
1056 16| illo clementiam fiatque mitissimo omnium principum mitis!~
1057 10| praeteritum tempus animus mittendus est et quicquid nos umquam
1058 12| tibi offerre Caesarem: illo moderante terras et ostendente quanto
1059 4 | Sic vitam agimus, ideoque moderate id fieri debet a nobis,
1060 13| leniter divinae manus usus moderatione deposuit: deprecatus est
1061 3 | minatus est; ad exemplum se modestiae tuae formaverat cogitabatque,
1062 18| constructionem lapidum et marmoreas moles aut terrenos tumulos in
1063 10| pecuniam creditam solvisse se moleste ferat, eam praesertim, cuius
1064 17| aspere, quod acciderat, nec molliter et effeminate; nam et non
1065 18| memoriam aliquo scriptorum monimento tuorum; hoc enim unum est [
1066 8 | Caput VIII ~Monstrabo etiamnunc non quidem firmius
1067 9 | non ira eum torquebit, non morbus adfliget, non suspicio lacesset,
1068 2 | pervenisse et non ex tuo more temere incidisse!'~
1069 15| sui sibi vindicantem ad morem Romani luctus redegit iudicavitque
1070 8 | scripserant, multum tecum morentur: tutum id erit omne tempus,
1071 6 | permittit opinio de studiis ac moribus tuis recepta, multum a te
1072 9 | felicitas in ipsa necessitate moriendi. Nihil ne in totum quidem
1073 12| erit, nihil ex domo sua mortale esse sentiat! Rectorem Romano
1074 2 | eloquentiae praeclaris operibus a mortalitate se vindicaret.~Quam diu
1075 9 | navigantibus nullus portus nisi mortis est. Ne itaque invideris
1076 16| civium suorum vitae sedebat mortisque arbiter, M. Antonii frater
1077 18| qui et piae mentis est nec motae: fluant lacrimae, sed eaedem
1078 10| consentaneum est quam aliquem moveri, quod sibi talis frater
1079 6 | Quid autem tam humile ac muliebre est quam consumendum se
1080 13| ego defixus sum, complures multorum iam annorum ruina obrutos
1081 7 | fabulis traditus, cuius umeris mundus innititur. Caesari quoque
1082 2 | hominem continuisse, qui munere tuo tantam venerationem
1083 10| licuit. Iniquus est, qui muneris sui arbitrium danti non
1084 18| altius, nunc illa tibi velut munimenta animi circumda, ne ex ulla
1085 16| etiam publico, non tamen mutabitur; adversus omnis se preces
1086 18| vero nihil ex consuetudine mutandum est tua, quoniam quidem
1087 4 | accusare fata possumus, mutare non possumus: stant dura
1088 9 | quicquam ex suo favore Fortuna mutaret, stantem adhuc illam et
1089 3 | illo pietas tua idoneam nacta materiam multo se liberius
1090 8 | omnia saecula domestico narrentur praeconio, quantum potes,
1091 4 | promiserit, quae primum nascentium hominum fletum esse voluit?~
1092 9 | in quo fuerat antequam nasceretur, et expers omnis mali nihil
1093 15| Germanicum patrem meum, minorem natu quam ipse erat fratrem,
1094 11| Prorsus non mireris ex hoc natum esse, qui fortiter mori
1095 18| magis quam flebilem feceris; naturale est enim, ut semper animus
1096 14| debuit ferre vir in hoc natus, ne urbi Romanae aut Scipio
1097 9 | alterum illidimur et aliquando naufragium facimus, semper timemus;
1098 9 | tempestates exposito mari navigantibus nullus portus nisi mortis
1099 13| exspectant nec ad omnem navium conspectum pavent; per te
1100 7 | modum tibi quoque eadem necessitas iniungitur: non licet tibi
1101 15| quidem rerum natura lugendi necessitatem abstulit, cui caelum destinaverat,
1102 11| oblivio: natura nulli se necessitatis suae gratiam facturam esse
1103 1 | et fata tantum aliquando nefas ausura sibi non pepercisse
1104 18| fortis prudentiae viros, qui negent doliturum esse sapientem:
1105 15| Augusti, avunculi mei magni, nepos, circa primos iuventae suae
1106 15| ille amisit et liberos et nepotes, ac nemo magis ex omnibus
1107 12| successorem aspiciat! Sera et nepotibus demum nostris dies nota
1108 11| tendimus; utrumne stultius sit nescio mortalitatis legem ignorare,
1109 10| putat et habuisse eadem pro nihilo ducit; cito enim nos omnis
1110 6 | res a luctu te prohibere nimio, si tibi ipse renuntiaveris
1111 17| aliis rebus dignitatum ac nobilitatum magna discrimina, virtus
1112 2 | quomodo maxime illi posses nocere; quo melior est enim quisque,
1113 12| quem tu diebus intueris ac noctibus, a quo numquam deicis animum,
1114 2 | Eriperes spiritum? Quantulum nocuisses! Longissimum illi ingeni
1115 2 | quem desideras, nec tibi; noles enim longum esse, quod inritum
1116 13| enim sic me deiecit, ut nollet erigere, immo ne deiecit
1117 16| consumere, si Romanum adhuc nomen propitia respicit: hunc
1118 | nondum
1119 16| privatas domos ullam aequitatem nosse aut ullam modestiam, cuius
1120 3 | Antequam felicitatem suam nosset frater tuus, exemptus est.
1121 | nostro
1122 | nostros
1123 11| oculos nostros transeunt notorum ignotorumque funera, nos
1124 8 | meruisti, quos pluribus notos esse voluisti quam scripserant,
1125 11| filii mortem; quid enim est novi hominem mori, cuius tota
1126 13| transeat. Ipse autem optime novit tempus, quo cuique debeat
1127 13| patrios triumphos ducat et novos: quorum me quoque spectatorem
1128 11| posset. Non accepit tamquam novum nuntium filii mortem; quid
1129 12| illo rebus humanis praeside[nte] non est periculum, ne quid
1130 3 | sarcinae. O dura fata et nullis aequa virtutibus!~Antequam
1131 1 | comploret animas; Carthaginis ac Numantiae Corinthique cinerem et si
1132 8 | tristitia: nam quam diu numen tuum intueberis, nullum
1133 17| praeterire ex omni Caesarum numero excerpendum, quem rerum
1134 12| et clarissimi conspectu numinis; fulgor eius illos, ut nihil
1135 11| Non accepit tamquam novum nuntium filii mortem; quid enim
1136 | nuper
1137 | ob
1138 12| solaciis tuum istud vulnus obduxerit, iam multa, quae dolori
1139 17| inritare aut alienis malis oblectare minime humano solacio.~
1140 11| voluntaria mortalitatis oblivio: natura nulli se necessitatis
1141 7 | cum voles omnium rerum oblivisci, Caesarem cogita. Vide,
1142 10| quid rerum natura sit, obliviscitur nec umquam sortis suae meminit,
1143 2 | Pecuniam eriperes? Numquam illi obnoxius fuit; nunc quoque, quantum
1144 13| multorum iam annorum ruina obrutos effoderit et in lucem reduxerit,
1145 9 | diem certi est: quis in tam obscura et involuta veritate divinat,
1146 6 | possis viriliter ferre: observantur oculi tui. Liberiora sunt
1147 4 | alium semper vestibulum obsidens turba; hic habere se dolet
1148 12| ingenii est, tanto magis obsistere te necesse est communi malo.~
1149 18| utcumque potui, longo iam situ obsoleto et hebetato animo composui.
1150 5 | poteris autem horum maerori obstare, si tuo indulseris.~
1151 12| iam multa, quae dolori obstarent tuo, congesserit. Quid porro?
1152 9 | generis humani caeca cupiditas obstupescit, cum labore possidentur,
1153 16| induet vestem. Hoc unum obtineamus ab illa votis ac precibus
1154 8 | discesseris, tunc velut occasione data insidiabitur solitudini
1155 7 | omnium vacationem illius occupatio.~Ex quo se Caesar orbi terrarum
1156 18| consolationi, quem sua mala occupatum tenent, et quam non facile
1157 14| melius has adloquendi partes occupaverit: aliud habebunt hoc dicente
1158 18| tui memoriam tibi velis occurrere, ut illum et sermonibus
1159 15| concupisse.~Divus Augustus amisit Octaviam sororem carissimam et ne
1160 6 | viriliter ferre: observantur oculi tui. Liberiora sunt omnia
1161 12| quotiens lacrimae suboriuntur oculis tuis, totiens illos in Caesarem
1162 12| Non desinam totiens tibi offerre Caesarem: illo moderante
1163 | Olim
1164 | omne
1165 9 | est.~Superstitem Caesarem omnemque eius prolem, superstitem
1166 1 | omnes ante se passi sunt omnesque passuri; et ideo mihi videtur
1167 9 | nunc libere illic vagatur omniaque rerum naturae bona cum summa
1168 | omnino
1169 16| adversus omnis se preces omnisque querimonias exiget.~Hoc
1170 3 | ornamentum tuorum esses et onus: suffecit ille huic sarcinae.
1171 2 | compositis eloquentiae praeclaris operibus a mortalitate se vindicaret.~
1172 9 | remissum quam ereptum est. Non opibus fruetur, non tua simul ac
1173 6 | multa tibi non permittit opinio de studiis ac moribus tuis
1174 2 | libet. Eriperes illi bonam opinionem? Solidior est haec apud
1175 7 | tuos esse sed etiam laetos oportet; in hoc tibi omnia sunt,
1176 17| rerum natura in exitium opprobriumque humani generis edidit, a
1177 4 | sollicitat, alius divitias, quas optaverat, metuit et voto laborat
1178 15| idemque hic vixit superstes optimo fratri, quem fortuna in
1179 3 | imminuere, tam bene stipatum optimorum adulescentium domum, in
1180 12| consolantur, converte ac respice optimos fratres, respice uxorem,
1181 10| praesentia. Quod habuisti ergo optimum fratrem, in summis bonis
1182 13| ex virtutibus eius primum optinet locum, promittit clementia.
1183 6 | non convertisses in te ora omnium: nunc tantum tibi
1184 14| dicente pondus verba velut ab oraculo missa; omnem vim doloris
1185 17| modo Italiae ac Siciliae oras errabundus permetiens et
1186 11| omnes virtutes in alienam te orationem secutae sint -: nullus erit
1187 11| subito deficere et ex tanta orationis magnitudine desciscere.
1188 15| immo vero idem omni genere orbitatis vexatus sororis filium successioni
1189 4 | omnis sequentium annorum ordo consentit. Sic vitam agimus,
1190 16| convicium non nostro tantum ore sed etiam publico, non tamen
1191 18| calamitatem eademque et ornamenta maxima homini sunt et solacia.~
1192 15| imperio in complexu et in osculis suis amisit: modum tamen
1193 12| illo moderante terras et ostendente quanto melius beneficiis
1194 16| referre exempla, eundem ostendere, quam nihil sacrum intactumque
1195 3 | impotens fortuna, captasti, ut ostenderes neminem contra te ne a Caesare
1196 13| nisi ea parte, qua prodes, ostenderis! Patere illum generi humano
1197 13| semper luceat!~Hic Germaniam pacet, Britanniam aperiat, et
1198 15| optime cohaerentis Romanae pacis vincula resoluta sunt, idemque
1199 6 | admirationis de te suae paeniteat. Non licet tibi flere immodice,
1200 3 | cito te indulgentiae tuae paenituit? Quae ista crudelitas est
1201 9 | supervacua est, quam is, cui parata est. Omnia ista bona, quae
1202 4 | parcunt nec remittunt. Proinde parcamus lacrimis nihil proficientibus;
1203 4 | reservare debemus. Nulli parcendum est rei magis quam huic,
1204 4 | movet; nihil umquam ulli parcunt nec remittunt. Proinde parcamus
1205 16| legionum sanguine fratri parentare.~Sed ut omnia alia exempla
1206 16| principe.'~Haec ergo puta tibi parentem publicum referre exempla,
1207 5 | praestitit, venerationem tamquam parenti, cultum tamquam superiori;
1208 6 | Non idem tibi in luctu pari quod tuis fratribus licet;
1209 6 | somnum quidem extendere in partem diei licet aut a tumultu
1210 14| itaque melius has adloquendi partes occupaverit: aliud habebunt
1211 15| iuventutis amisit in apparatu Parthici belli et graviore multo
1212 18| quidem eloquentia tua quae parva sunt adprobare pro magnis,
1213 1 | accidisse, quod omnes ante se passi sunt omnesque passuri; et
1214 1 | ante se passi sunt omnesque passuri; et ideo mihi videtur rerum
1215 8 | quod ullum tempus vacare patiaris a studiis: tunc tibi litterae
1216 18| quidem nullum omnino esse eum patiatur, nec sperandum ulli nec
1217 9 | timet, nihil cupit, nihil patitur: quis iste furor est pro
1218 13| Britanniam aperiat, et patrios triumphos ducat et novos:
1219 15| fortissime tulit.~[Ti.] Caesar patruus meus Drusum Germanicum patrem
1220 1 | Ita est: nihil perpetuum, pauca diuturna sunt; aliud alio
1221 8 | et requiescenti animo tuo paulatim inrepet.~Itaque non est
1222 14| familiae suae super ipsum Pauli triumphum concidentis subitam
1223 17| eos intueri omnes, quos paulo ante rettuli, aut adscitos
1224 13| omnem navium conspectum pavent; per te habent ut fortunae
1225 18| trahantur ex imo gemitus pectore, sed idem et finantur; sic
1226 15| omnium capacissimum eius pectus victorque divus Augustus
1227 9 | fallaci voluptate delectant, pecunia, dignitas, potentia aliaque
1228 16| sit Fortunae, quae ex eis penatibus ausa est funera ducere,
1229 9 | stabili consistimus loco, pendemus et fluctuamur et alter in
1230 1 | aliquando nefas ausura sibi non pepercisse conqueratur.~Quis tam superbae
1231 12| solacia. Omnis istos una tecum perculsos vides nec posse tibi subvenire,
1232 8 | hilariora studia tam vehementer perculsus animus tam cito possit accedere:
1233 13| esse iustissima, quae etiam percussi colunt.~
1234 6 | vulnere, utrumne statim percussus arma summiseris an in gradu
1235 14| ad fastus te et annales perducam publicos. Vides omnes has
1236 6 | fatigatum corpus voluptaria peregrinatione recreare aut spectaculorum
1237 6 | ita potes indignum facere perfecti et eruditi viri professione,
1238 17| illorum imitari firmitatem in perferendis et evincendis doloribus,
1239 6 | flentes audire possis, ut periclitantium et ad misericordiam mitissimi
1240 12| humanis praeside[nte] non est periculum, ne quid perdidisse te sentias;
1241 9 | eius qui decessit? Si meo, perit indulgentiae iactatio et
1242 11| structura illorum recesserit, permaneat tamen gratia -- sic enim
1243 17| Siciliae oras errabundus permetiens et numquam satis certus,
1244 7 | quicquam hoc salvo flere permittis.~
1245 6 | fratribus licet; multa tibi non permittit opinio de studiis ac moribus
1246 1 | visentur.~Ita est: nihil perpetuum, pauca diuturna sunt; aliud
1247 6 | posse subduci. Magnam tibi personam hominum consensus imposuit:
1248 13| vel iustitia eius bonam perspiciat vel clementia faciat bonam:
1249 18| Quod ad ipsam Fortunam pertinet, etiam si nunc agi apud
1250 10| ac frequenti cogitatione pertractandum est: longior fideliorque
1251 13| misericordiam eius totum orbem pervagantem: quae cum ex ipso angulo,
1252 2 | indulgentia tua ratione certa pervenisse et non ex tuo more temere
1253 17| suo tesseris ac foro et pervolgatis huiusmodi aliis occupationibus
1254 16| ducere, ex quibus erat deos petitura.~Nemo itaque miretur aliquid
1255 18| eo teneat habitu, qui et piae mentis est nec motae: fluant
1256 5 | conturbat idem et exhaurit.~Pietatem tamen tuam nihil aeque a
1257 16| cogitat, quomodo suos fratres pii fratres ament; sic tamen
1258 15| ictus est; quod utrumque et piissime idem et fortissime tulit.~[
1259 7 | sensibus tuis pudentissimis piissimisque abest, adversus felicitatem
1260 5 | sic desiderari debet nec pius sic velit.' In hoc vero,
1261 16| nondum illi genus humanum placuit consumere, si Romanum adhuc
1262 6 | studia eduxerunt. Nihil te plebeium decet, nihil humile. Quid
1263 14| abstulerat, tribuno quoque plebis privatus intercessit. Tam
1264 9 | stantem adhuc illam et munera plena manu congerentem reliquit.
1265 9 | esse, quae perdidit, cogita plura esse, quae non timet: non
1266 12| qui quia dispensatur inter plures, exigua debet apud te parte
1267 8 | de omnibus meruisti, quos pluribus notos esse voluisti quam
1268 11| scriptis liber, qui non plurima varietatis humanae incertorumque
1269 15| diremptam morte concordiam?~Quid Pompeios? Quibus ne hoc quidem saeviens
1270 14| aliud habebunt hoc dicente pondus verba velut ab oraculo missa;
1271 10| fratrem, in summis bonis pone! Non est quod cogites, quanto
1272 9 | in fratris luctu calculos ponere. Si illius nomine doleo,
1273 5 | videri, omnia haec in dubio ponerem et dicerem: 'sive te torqueri
1274 11| Tota cum regibus regna populique cum [re]gentibus tulere
1275 17| animo Fortunam ad te quoque porrigentem manus, quas ne ab eis quidem,
1276 12| obstarent tuo, congesserit. Quid porro? Ut nihil horum fecerit,
1277 12| omnium horum salute hac tecum portione Fortuna decidit. Multos
1278 9 | mari navigantibus nullus portus nisi mortis est. Ne itaque
1279 17| discrimina, virtus in medio posita est: neminem dedignatur,
1280 17| imitaberis, qui cum indignari possent non esse ipsos exsortes
1281 2 | excogitasti, quomodo maxime illi posses nocere; quo melior est enim
1282 7 | Caesare orbem terrarum possidente impertire te nec voluptati
1283 9 | obstupescit, cum labore possidentur, cum invidia conspiciuntur,
1284 12| eius illos, ut nihil aliud possint aspicere, praestringet et
1285 17| ferre non est viri.~Non possum tamen, cum omnes circumierim
1286 6 | iis, quorum adfectus tegi possunt; tibi nullum secretum liberum
1287 | post
1288 | postea
1289 6 | In multa luce fortuna te posuit; omnes scient, quomodo te
1290 2 | quos in principali domo potentes vidi, cognovisse videor,
1291 2 | Caesare accipere maximum poterat, impressisti, et cum bene
1292 8 | eius et redditi sibi, si poterit a severioribus scriptis
1293 16| constitueret et triumvirali potestate praeditus nihil supra se
1294 10| cogites, quanto diutius habere potueris, sed quam diu habueris.~
1295 18| cogita qualisque sperari potuerit: quid enim de illo non tuto
1296 18| fratre posset?~Haec, utcumque potui, longo iam situ obsoleto
1297 15| servandam sed etiam dolendi. Non potuisset ille lacrimas alienas compescere,
1298 14| eripuit fratrem carceri, non potuit eripere fato; et quam impatiens
1299 13| cadentem sustinuit et in praeceps euntem leniter divinae manus
1300 14| memoria rettulit, iam omnium praecepta sapientum adsueta sibi facundia
1301 13| reponere! Sidus hoc, quod praecipitato in profundum et demerso
1302 2 | et compositis eloquentiae praeclaris operibus a mortalitate se
1303 8 | saecula domestico narrentur praeconio, quantum potes, compone:
1304 7 | Adice nunc quod, cum semper praedices cariorem tibi spiritu tuo
1305 16| et triumvirali potestate praeditus nihil supra se videret,
1306 15| sororis filium successioni praeparatum suae perdidit; denique ne
1307 10| memoria voluptatum quam praesentia. Quod habuisti ergo optimum
1308 13| quoque melioris eiusdem ac praesentis quietem. Scias licet ea
1309 10| esse putat bonorum nisi praesentium, qui non et in praeteritis
1310 10| solvisse se moleste ferat, eam praesertim, cuius usum gratuitum acceperit,
1311 12| armis, illo rebus humanis praeside[nte] non est periculum,
1312 12| sentias; in hoc uno tibi satis praesidi, solaci est.~Attolle te
1313 6 | omnium: nunc tantum tibi praestandum est, quantum promisisti.~
1314 2 | tibi immunem ab hac iniuria praestare eum hominem, in quem videbatur
1315 5 | dolorem tuum quam ei, cui praestari videtur: torqueri ille te
1316 5 | ratio est, quod ei, cui praestatur, si nihil sentit, supervacuum
1317 18| invitos compulisset.~Satis praestiterit ratio, si id unum ex dolore,
1318 12| aliud possint aspicere, praestringet et in se haerentes detinebit.
1319 11| esse testata est.~Cotidie praeter oculos nostros transeunt
1320 16| Sed ut omnia alia exempla praeteream, ut in me quoque ipso alia
1321 11| fata comprehendent, neminem praeteribunt. In procinctu stet animus
1322 17| sororesque eripuit, hunc praeterire ex omni Caesarum numero
1323 10| praesentium, qui non et in praeteritis adquiescit et ea iudicat
1324 10| veniat aufertur.~Itaque in praeteritum tempus animus mittendus
1325 11| iniquitas, sed mentis humanae pravitas insatiabilis rerum omnium,
1326 11| excidere, quo admissa est precario.~Quanto ille iustior, qui
1327 16| mutabitur; adversus omnis se preces omnisque querimonias exiget.~
1328 16| obtineamus ab illa votis ac precibus publicis, si nondum illi
1329 9 | ipsos, quos exornant, et premunt; plus minantur quam prosunt;
1330 15| alienas compescere, nisi prius pressisset suas.~
1331 3 | adulescentis interceptam inter prima incrementa indolem: dignus
1332 4 | nos torquet, non adiuvat, primo quoque tempore deponendus
1333 15| mei magni, nepos, circa primos iuventae suae annos Lucium
1334 2 | enim hunc ex eis, quos in principali domo potentes vidi, cognovisse
1335 17| magis dolere quam gaudere principaliter posset, conspectum conversationemque
1336 16| quod reprehendi posset in principe.'~Haec ergo puta tibi parentem
1337 13| quam nuper sub Gaio egere principes! Non trepidant nec per singulas
1338 4 | fletum esse voluit?~Hoc principio edimur, huic omnis sequentium
1339 16| fiatque mitissimo omnium principum mitis!~
1340 13| mederi, patere quicquid prioris principis furor concussit
1341 | prius
1342 16| potest enim haec adversus privatas domos ullam aequitatem nosse
1343 14| abstulerat, tribuno quoque plebis privatus intercessit. Tam magno tamen
1344 8 | scriptis ad haec solutiora procedere. In illis enim quamvis aegrum
1345 9 | semper timemus; in hoc tam procelloso et ad omnes tempestates
1346 9 | et inimica semper alienis processibus invidia consectabitur, non
1347 11| neminem praeteribunt. In procinctu stet animus et id quod necesse
1348 | Procul
1349 13| tuam nisi ea parte, qua prodes, ostenderis! Patere illum
1350 3 | delibare [voluisti]! Nihil ergo prodest innocentia ad omnem legem
1351 18| dolor. Fratris quoque tui produc memoriam aliquo scriptorum
1352 8 | exemplum.~Non audeo te eo usque producere, ut fabellas quoque et Aesopeos
1353 16| quomodo amaverim, intellegit profecto quisquis cogitat, quomodo
1354 2 | Nam si quicquam tristitia profecturi sumus, non recuso quicquid
1355 6 | perfecti et eruditi viri professione, ut non multos admirationis
1356 3 | Etiamnunc tamen, si quid proficere possumus, conqueramur: '
1357 4 | parcamus lacrimis nihil proficientibus; facilius enim nos inferis
1358 17| conversationemque civium suorum profugit, exsequiis sororis suae
1359 2 | adiuverit, si cogitaveris nihil profuturum dolorem tuum nec illi, quem
1360 11| Quid dicam duces ducumque progeniem et multis aut consulatibus
1361 6 | Potest et illa res a luctu te prohibere nimio, si tibi ipse renuntiaveris
1362 5 | tuo vultum et, si potes, proice omnem ex toto dolorem, si
1363 9 | hoc profundum inquietumque proiecti mare, alternis aestibus
1364 | Proinde
1365 9 | Superstitem Caesarem omnemque eius prolem, superstitem te cum communibus
1366 4 | nobis vitam rerum natura promiserit, quae primum nascentium
1367 6 | praestandum est, quantum promisisti.~Omnes illi, qui opera ingenii
1368 2 | Longissimum illi ingeni aevum fama promisit; id egit ipse, ut meliore
1369 18| exsequendis industriam, in promissis constantiam. Omnia dicta
1370 13| eius primum optinet locum, promittit clementia. Nec enim sic
1371 18| altitudinem constant, non propagant longam diem, quippe et ipsa
1372 14| Adulescentulus tamen ac propemodum puer tanto animo tulit illam
1373 16| si Romanum adhuc nomen propitia respicit: hunc principem
1374 3 | Luget Polybius et aliquid propitio dolet Caesare! Hoc sine
1375 9 | diu frustra quaesierat, proprius intuetur.~Quid itaque eius
1376 | propter
1377 | Prorsus
1378 9 | premunt; plus minantur quam prosunt; lubrica et incerta sunt,
1379 12| nihil horum fecerit, nonne protinus ipse conspectus per se tantummodo
1380 18| cum illa redire. Nam multa providit, quibus hanc emendaret iniuriam,
1381 17| aut adscitos caelo aut proximos, et ferre aequo animo Fortunam
1382 16| victus est, tunc cum rem publicam constitueret et triumvirali
1383 16| ab illa votis ac precibus publicis, si nondum illi genus humanum
1384 16| nostro tantum ore sed etiam publico, non tamen mutabitur; adversus
1385 14| fastus te et annales perducam publicos. Vides omnes has imagines,
1386 11| ingentibus intonueris verbis: pudebit te subito deficere et ex
1387 7 | Quod longe a sensibus tuis pudentissimis piissimisque abest, adversus
1388 17| funeris elevabat mala.~Pro pudor imperii! Principis Romani
1389 14| Adulescentulus tamen ac propemodum puer tanto animo tulit illam
1390 5 | imitentur, qui honestum putabunt, quodcumque te facientem
1391 11| aliud agimus et subitum id putamus esse, quod nobis tota vita
1392 4 | inanibus solaciis atque amara quadam libidine dolendi animus
1393 11| modo scripta tua mirabatur quaerat quomodo tam grandia tamque
1394 9 | rationem tam diu frustra quaesierat, proprius intuetur.~Quid
1395 16| audivit. Fortuna impotens, quales ex humanis malis tibi ipsa
1396 | Qualis
1397 18| commemora. Qualis fuerit cogita qualisque sperari potuerit: quid enim
1398 | quando
1399 11| inopinanti ereptus est.' Sua quemque credulitas decipit et in
1400 7 | quicquam suum facere. Ad quendam itaque modum tibi quoque
1401 15| sanitatis, ut Fortunam ulli queratur luctum intulisse, quam sciet
1402 3 | Adiciamus, si vis, ad has querellas ipsius adulescentis interceptam
1403 7 | salvo Caesare de fortuna queri: hoc incolumi salvi tibi
1404 16| omnis se preces omnisque querimonias exiget.~Hoc fuit in rebus
1405 | quidam
1406 9 | itaque invideris fratri tuo: quiescit. Tandem liber, tandem tutus,
1407 4 | vocat, alium ambitio numquam quieta sollicitat, alius divitias,
1408 13| melioris eiusdem ac praesentis quietem. Scias licet ea demum fulmina
1409 6 | tumultu rerum in otium ruris quieti confugere aut adsidua laboriosi
1410 13| Caesar, quae efficit, ut quietiorem sub te agant vitam exsules,
1411 12| mansuetudo tantaque indulgentia, quin iam multis solaciis tuum
1412 | quippe
1413 | quisque
1414 5 | qui honestum putabunt, quodcumque te facientem viderint, animumque
1415 | quoniam
1416 18| exigam. Et scio inveniri quosdam durae magis quam fortis
1417 | quotiens
1418 3 | impetum facere et tam cruenta rapina concordissimam turbam imminuere,
1419 2 | venerationem receperat, ut, quod raro ulli contigit, felicitas
1420 2 | videbatur indulgentia tua ratione certa pervenisse et non
1421 9 | despicit, divina vero, quorum rationem tam diu frustra quaesierat,
1422 11| regibus regna populique cum [re]gentibus tulere fatum suum:
1423 2 | tuo tantam venerationem receperat, ut, quod raro ulli contigit,
1424 8 | familiarius. Si quando te domum receperis, tunc erit tibi metuenda
1425 6 | studiis ac moribus tuis recepta, multum a te homines exigunt,
1426 11| quamvis structura illorum recesserit, permaneat tamen gratia --
1427 4 | libidine dolendi animus recipiendus est. Nam lacrimis nostris
1428 9 | solutas vinculis animas beato recipit sinu, et nunc libere illic
1429 9 | mare, alternis aestibus reciprocum et modo allevans nos subitis
1430 15| fratrem, intima Germaniae recludentem et gentes ferocissimas Romano
1431 18| sermonibus celebres et adsidua recordatione repraesentes tibi, quod
1432 6 | voluptaria peregrinatione recreare aut spectaculorum varietate
1433 17| funditus principis mitissimi recreat clementia. C. Caesar amissa
1434 14| me omnia fallunt aut iam recreavit animum tuum et tam magno
1435 12| sua mortale esse sentiat! Rectorem Romano imperio filium longa
1436 11| ignorare, an impudentius recusare.~Agedum illa, quae multo
1437 2 | si hoc verecundia eius recusat, adplicuit. Hoc ergo unum
1438 2 | tristitia profecturi sumus, non recuso quicquid lacrimarum fortunae
1439 11| ergo] eo, quod dabitur, reddamusque id, cum reposcemur: alium
1440 10| accepit, sed damni, quod reddidit.~Ingratus est, qui iniuriam
1441 8 | iam conroborati eius et redditi sibi, si poterit a severioribus
1442 3 | quicquam doleres fratre: redditur illi testimonium aequale
1443 15| vindicantem ad morem Romani luctus redegit iudicavitque non militandi
1444 1 | compares, firma sunt; si redigas ad condicionem naturae omnia
1445 18| etiamnunc dabit, quibus redimat; denique ipsum hoc, quod
1446 18| poteris in gratiam cum illa redire. Nam multa providit, quibus
1447 10| quicquid nos umquam delectavit reducendum ac frequenti cogitatione
1448 4 | adiciet quam illos nobis reducet: qui si nos torquet, non
1449 13| obrutos effoderit et in lucem reduxerit, non vereor ne me unum transeat.
1450 8 | fideliter amatae gratiam referrant, tunc te illae antistitem
1451 16| puta tibi parentem publicum referre exempla, eundem ostendere,
1452 18| ut semper animus ab eo refugiat, ad quod cum tristitia revertitur.
1453 14| in ornamentum saeculorum refulgentibus viris aut desiderio suorum
1454 13| demerso in tenebras orbi refulsit, semper luceat!~Hic Germaniam
1455 18| sed idem et finantur; sic rege animum tuum, ut et sapientibus
1456 11| defunctos inexorabili? Tota cum regibus regna populique cum [re]
1457 11| inexorabili? Tota cum regibus regna populique cum [re]gentibus
1458 16| affectum meum rexi, ut nec relinquerem quicquam, quod exigi deberet
1459 16| reliquit, nihil intactum relinquet; ibit violentior per omnia,
1460 3 | et in uno fratre quid de reliquis possit metuere admonitus
1461 8 | aegrum eum adhuc et secum reluctantem avocabit ipsa rerum, quas
1462 14| vulneri maiora adhibuit remedia. Iam te omni confirmavit
1463 7 | etiamnunc levioribus te remediis adiuvabunt; cum voles omnium
1464 8 | etiamnunc non quidem firmius remedium sed familiarius. Si quando
1465 8 | austeritas; haec, quae remissa fronte commentanda sunt,
1466 9 | bene computes, plus illi remissum quam ereptum est. Non opibus
1467 4 | umquam ulli parcunt nec remittunt. Proinde parcamus lacrimis
1468 6 | prohibere nimio, si tibi ipse renuntiaveris nihil horum, quae facis,
1469 3 | magno dolori paria verba reperire. Etiamnunc tamen, si quid
1470 10| commodavit; cum visum est deinde, repetit nec tuam in eo satietatem
1471 13| suum locum restituere ac reponere! Sidus hoc, quod praecipitato
1472 11| dabitur, reddamusque id, cum reposcemur: alium alio tempore fata
1473 18| et adsidua recordatione repraesentes tibi, quod ita demum consequi
1474 16| fratre, nec facerem, quod reprehendi posset in principe.'~Haec
1475 8 | solitudini tuae dolor et requiescenti animo tuo paulatim inrepet.~
1476 4 | finire lacrimas, at certe reservare debemus. Nulli parcendum
1477 15| cohaerentis Romanae pacis vincula resoluta sunt, idemque hic vixit
1478 11| auctoris carmina, quae tu ita resolvisti, ut quamvis structura illorum
1479 7 | utilitates tuas, ad studia tua respicere. Caesare orbem terrarum
1480 4 | saepe faciendum est, et respicientes, quantum a tergo rerum tristium
1481 18| composui. Quae si aut parum respondere ingenio tuo aut parum mederi
1482 13| concussit in suum locum restituere ac reponere! Sidus hoc,
1483 9 | vitae incommoda et in eum restitutus est locum, in quo fuerat
1484 17| intueri omnes, quos paulo ante rettuli, aut adscitos caelo aut
1485 14| compellereris, tenacissima memoria rettulit, iam omnium praecepta sapientum
1486 18| refugiat, ad quod cum tristitia revertitur. Cogita modestiam eius,
1487 16| sic tamen affectum meum rexi, ut nec relinquerem quicquam,
1488 6 | inquirit ac perspicit quantum roboris ille adversus dolorem habeat
1489 8 | Aesopeos logos, intemptatum Romanis ingeniis opus, solita tibi
1490 16| humanum placuit consumere, si Romanum adhuc nomen propitia respicit:
1491 1 | unum ac suos seponi velit ruinaeque etiam ipsi mundo imminenti
1492 6 | a tumultu rerum in otium ruris quieti confugere aut adsidua
1493 | rursus
1494 16| omnibus mortalibus, sibi esse sacratum velit! Discat ab illo clementiam
1495 16| eundem ostendere, quam nihil sacrum intactumque sit Fortunae,
1496 8 | tui opera, ut per omnia saecula domestico narrentur praeconio,
1497 14| non ex istis in ornamentum saeculorum refulgentibus viris aut
1498 2 | melior est enim quisque, hoc saepius ferre te consuevit sine
1499 15| Pompeios? Quibus ne hoc quidem saeviens reliquit fortuna, ut una
1500 13| per te habent ut fortunae saevientis modum ita spem quoque melioris
1501 16| modestiam, cuius implacabilis saevitia totiens ipsa funestavit
|