|
*** nostrae compares, firma sunt; si redigas ad condicionem naturae omnia
destruentis et unde edidit eodem revocantis, caduca sunt. Quid enim immortale manus mortales fecerunt? Septem
illa miracula et si qua his multo mirabiliora sequentium annorum exstruxit
ambitio aliquando solo aequata visentur.
Ita est: nihil perpetuum, pauca diuturna sunt; aliud alio modo fragile est,
rerum exitus variantur, ceterum quicquid coepit et desinit. Mundo quidam minantur
interitum et huc universum, quod omnia divina humanaque complectitur, si fas
putas credere, dies aliquis dissipabit et in confusionem veterem tenebrasque
demerget: eat nunc aliquis et singulas comploret animas; Carthaginis ac
Numantiae Corinthique cinerem et si quid aliud altius cecidit lamentetur, cum
etiam hoc quod non habet quo cadat sit interiturum; eat aliquis et fata tantum
aliquando nefas ausura sibi non pepercisse conqueratur.
Quis tam superbae impotentisque adrogantiae est, ut in hac naturae necessitate
omnia ad eundem finem revocantis se unum ac suos seponi velit ruinaeque etiam
ipsi mundo imminenti aliquam domum subtrahat? Maximum ergo solacium est
cogitare id sibi accidisse, quod omnes ante se passi sunt omnesque passuri; et
ideo mihi videtur rerum natura, quod gravissimum fecerat, commune fecisse, ut
crudelitatem fati consolaretur aequalitas.
|