|
Diutius accusare fata possumus, mutare non possumus: stant dura et
inexorabilia; nemo illa convicio, nemo fletu, nemo causa movet; nihil umquam
ulli parcunt nec remittunt. Proinde parcamus lacrimis nihil proficientibus;
facilius enim nos inferis dolor iste adiciet quam illos nobis reducet: qui si
nos torquet, non adiuvat, primo quoque tempore deponendus est et ab inanibus
solaciis atque amara quadam libidine dolendi animus recipiendus est. Nam
lacrimis nostris nisi ratio finem fecerit, fortuna non faciet.
Omnis agedum mortalis circumspice, larga ubique flendi et adsidua materia est:
alium ad cotidianum opus laboriosa egestas vocat, alium ambitio numquam quieta
sollicitat, alius divitias, quas optaverat, metuit et voto laborat suo, alium
solitudo [alium labor] torquet, alium semper vestibulum obsidens turba; hic
habere se dolet liberos, hic perdidisse: lacrimae nobis deerunt ante quam
causae dolendi. Non vides, qualem nobis vitam rerum natura promiserit, quae
primum nascentium hominum fletum esse voluit?
Hoc principio edimur, huic omnis sequentium annorum ordo consentit. Sic vitam
agimus, ideoque moderate id fieri debet a nobis, quod saepe faciendum est, et
respicientes, quantum a tergo rerum tristium immineat, si non finire lacrimas,
at certe reservare debemus. Nulli
parcendum est rei magis quam huic, cuius tam frequens usus est.
|