|
Potius ab istis te, quae torquent, ad haec tot et tanta, quae consolantur,
converte ac respice optimos fratres, respice uxorem, filium respice: pro omnium
horum salute hac tecum portione Fortuna decidit. Multos habes, in quibus adquiescas. Ab hac te
infamia vindica, ne videatur omnibus plus apud te valere unus dolor quam haec
tam multa solacia. Omnis istos una tecum perculsos vides nec posse tibi
subvenire, immo etiam ultro expectare, ut a te subleventur, intellegis; et ideo
quanto minus in illis doctrinae minusque ingenii est, tanto magis obsistere te
necesse est communi malo.
Est autem hoc ipsum solacii loco, inter multos dolorem suum dividere; qui quia
dispensatur inter plures, exigua debet apud te parte subsidere. Non desinam
totiens tibi offerre Caesarem: illo moderante terras et ostendente quanto
melius beneficiis imperium custodiatur quam armis, illo rebus humanis
praeside[nte] non est periculum, ne quid perdidisse te sentias; in hoc uno tibi
satis praesidi, solaci est.
Attolle te et, quotiens lacrimae suboriuntur oculis tuis, totiens illos in
Caesarem derige: siccabuntur maximi et clarissimi conspectu numinis; fulgor
eius illos, ut nihil aliud possint aspicere, praestringet et in se haerentes
detinebit. Hic tibi, quem tu diebus intueris ac noctibus, a quo numquam deicis
animum, cogitandus est, hic contra fortunam advocandus.
Nec dubito, cum tanta illi adversus omnes suos sit mansuetudo tantaque
indulgentia, quin iam multis solaciis tuum istud vulnus obduxerit, iam multa,
quae dolori obstarent tuo, congesserit. Quid porro? Ut nihil horum fecerit,
nonne protinus ipse conspectus per se tantummodo cogitatusque Caesar maximo
solacio tibi est? Dii illum deaeque terris diu commodent! Acta hic divi Augusti
aequet, annos vincat! Quam diu inter mortales erit, nihil ex domo sua mortale
esse sentiat! Rectorem Romano imperio filium longa fide adprobet et ante illud
consortem patris quam successorem aspiciat! Sera et nepotibus demum nostris
dies nota sit, qua illum gens sua caelo adserat!
|