Caput XV
Quid referam duorum Lucullorum diremptam morte concordiam?
Quid Pompeios? Quibus ne hoc quidem saeviens reliquit fortuna, ut una eademque
conciderent ruina: vixit Sextus Pompeius primum sorori superstes, cuius morte
optime cohaerentis Romanae pacis vincula resoluta sunt, idemque hic vixit
superstes optimo fratri, quem fortuna in hoc evexerat, ne minus alte eum
deiceret, quam patrem deiecerat; et post hunc tamen casum Sextus Pompeius non
tantum dolori, sed etiam bello suffecit. Innumerabilia undique exempla
separatorum morte fratrum succurrunt, immo contra vix ulla umquam horum paria
conspecta sunt una senescentia; sed contentus nostrae domus exemplis ero.
Nemo enim tam expers erit sensus ac sanitatis, ut Fortunam ulli queratur luctum
intulisse, quam sciet etiam Caesarum lacrimas concupisse.
Divus Augustus amisit Octaviam sororem carissimam et ne ei quidem rerum natura
lugendi necessitatem abstulit, cui caelum destinaverat, immo vero idem omni
genere orbitatis vexatus sororis filium successioni praeparatum suae perdidit;
denique ne singulos eius luctus enumerem, et generos ille amisit et liberos et
nepotes, ac nemo magis ex omnibus mortalibus hominem esse se, dum inter homines
erat, sensit. Tamen tot tantosque luctus cepit rerum omnium capacissimum eius
pectus victorque divus Augustus non gentium tantummodo externarum, sed etiam
dolorum fuit.
Gaius Caesar, divi Augusti, avunculi mei magni, nepos, circa primos iuventae
suae annos Lucium fratrem carissimum sibi princeps iuventutis principem eiusdem
iuventutis amisit in apparatu Parthici belli et graviore multo animi volnere
quam postea corporis ictus est; quod utrumque et piissime idem et fortissime
tulit.
[Ti.] Caesar patruus meus Drusum Germanicum patrem meum, minorem natu quam ipse
erat fratrem, intima Germaniae recludentem et gentes ferocissimas Romano
subicientem imperio in complexu et in osculis suis amisit: modum tamen lugendi
non sibi tantum sed etiam aliis fecit ac totum exercitum non solum maestum sed
etiam attonitum corpus Drusi sui sibi vindicantem ad morem Romani luctus
redegit iudicavitque non militandi tantum disciplinam esse servandam sed etiam
dolendi. Non potuisset ille lacrimas alienas compescere, nisi prius pressisset
suas.
|