|
Instruxerunt auxeruntque ab omni parte
grammaticam L. Aelius Lanuvinus generque Aelii Ser. Cloduis, uterque eques Ro.
multique ac varii et in doctrina et in re p. usus. Aelius cognomine duplici
fuit; nam et Praeconinus, quod pater eius praeconium fecerat, vocabatur, et
Stilo, quod orationes nobilissimo cuique scribere solebat; tantus optimatium
fautor, ut Metellum Numidicum in exilium comitatus sit. Servius cum librum
soceri nondum editum fraude intercepisset, et ob hoc repudiatus pudore ac
taedio secessisset ab urbe, in podagrae morbum incidit; cuius impatiens veneno
sibi perunxit pedes et enecuit ita, ut parte ea corporis quasi praemortua
viveret.
Posthac magis ac magis et gratia et cura artis increvit, ut ne clarissimi
quidem viri abstinuerint quo minus et ipsi aliquid de ea scriberent, utque
temporibus quibusdam super viginti celebres scholae fuisse in urbe tradantur;
pretia vero grammaticorum tanta mercedesque tam magnae, ut constet Lutatium
Daphnidem, quem Laevius Melissus per cavillationem nominis Panos agasma dicit,
DCC. milibus nummum a Q. M. Catulo emptum ac brevi manumissum, L. Apuleium ab
Eficio Calvino equite Romano praedivite quadringenis annuis *conductos multos
edoceret. Nam in provincias quoque grammatica penetraverat, ac nonnulli de
notissimis doctoribus peregre docuerunt, maxime in Gallia Togata; inter quos
Octavius Teucer et Pescennius Iaccus et Oppius Chares; hic quidem ad ultimam
aetatem, et cum iam non ingressu modo deficeretur sed et visu.
|