|
Appellatio grammaticorum Graeca consuetudine
invaluit; sed initio litterati vocabantur. Cornelius quoque Nepos libello quo
distinguit litteratum ab erudito, litteratos quidem vulgo appellari ait eos qui
aliquid diligenter et acute scienterque possint aut dicere aut scribere,
ceterum proprie sic appellandos poetarum interpretes, qui a Graecis grammatici
nominentur. Eosdem litteratores vocitatos Messala Corvinus in quadam epistola
ostendit, non esse sibi dicens rem cum Furio Bibaculo, ne cum Ticida
quidem aut litteratore Catone; significat enim haud dubie Valerium Catonem,
poetam simul grammaticumque notissimum. Sunt qui litteratum a litteratore
distinguant, ut Graeci grammaticum a grammatista, et illum quidem absolute,
hunc mediocriter doctum existiment. Quorum opinionem Orbilius etiam exemplis
confirmat; namque apud maiores ait, cum familia alicuius venalis
produceretur, non temere litteratum in titulo, sed litteratorem inscribi
solitum esse, quasi non perfectum litteris, sed imbutum.
Veteres grammatici et rhetoricam docebant, ac multorum de utraque arte
commentarii feruntur. Secundum quam consuetudinem posteriores quoque existimo,
quanquam iam discretis professionibus, nihilo minus vel retinuisse vel
instituisse et ipsos quaedam genera institutionum ad eloquentiam praeparandam,
ut problemata, paraphrasis, allocutiones, ethologias atque alia hoc genus; ne
scilicet sicci omnino atque aridi pueri rhetoribus traderentur. Quae quidem
omitti iam video, desidia quorundam et infantia; non enim fastidio putem. Me
quidem adolescentulo, repeto quendam Principem nomine alternis diebus
declamare, alternis disputare, nonnullis vero mane disserere, post meridiem
remoto pulpito declamare solitum. Audiebam etiam, memoria patrum quosdam e
grammatici statim ludo transisse in forum atque in numerum praestantissimorum
patronorum receptos.
Clari
professores et de quibus prodi possit aliquid dum taxat a nobis fere hi
fuerunt.
|