|
L. Orbilius
Pupillus Beneventanus, morte parentum, una atque eadem die inimicorum dolo
interemptorum, destitutus, primo apparituram magistratibus fecit; deinde in
Macedonia corniculo, mox equo meruit; functusque militia, studia repetit, quae
iam inde a puero non leviter attigerat; ac professus diu in patria, quinquagesimo
demum anno Romam consule Cicerone transiit docuitque maiore fama quam
emolumento. Namque iam.persenex pauperem se et habitare sub tegulis quodam
scripto fatetur. Librum etiam, cui est titulus Perialogos, edidit continentem
querelas de iniuriis, quas professores neglegentia aut ambitione parentum
acciperent. Fuit antem naturae acerbae, non modo in antisophistas, quos omni in
occasione laceravit, sed etiam in discipulos, ut et Horatius significat plagosum
eum appellans, et Domitius Marsus scribens:
Si quos Orbilius ferula scuticaque
cecidit.
Ac ne principum quidem virorum insectatione
abstinuit; siquidem ignotus adhuc cum iudicio frequenti testimonium diceret,
interrogatus a Varrone diversae partis advocato, quidnam ageret et quo
artificio uteretur, gibberosos se de sole in umbram transferre respondit;
quod Murena gibber erat. Vixit prope ad centesimum aetatis annum, amissa iam
pridem memoria, ut versus Bibaculi docet:
Orbilius ubinam est, litterarum oblivio?
Statua eius Beneventi ostenditur in Capitolio
ad sinistram latus marmorea habitu sedentis ac palliati, appositis duobus
scriniis. Reliquit filium Orbilium, et ipsum grammaticum professorem.
|