|
Q. Remmius
Palaemon, Vicetinus, mulieris verna, primo, ut ferunt, textrinum, deinde
herilem filium dum comitatur in scholam, litteras didicit. Postea manumissus
docuit Romae ac principem locum inter grammaticos tenuit, quanquam infamis
omnibus vitiis, palamque et Tiberio et mox Claudio praeidicantibus, nemini
minus institutionem puerorum vel invenum committendam. Sed capiebat homines
cum memoria rerum, tum facilitate sermonis; nec non etiam poemata faciebat ex
tempore. Scripsit vero variis, nec vulgaribus metris. Arrogantia fuit tanta, ut
M. Varronem porcum appellaret; secum et natas et morituras litteras iactaret;
nomen suum m Bucolicis non temere positum, sed praesagante Virgilio, fore
quandoque omnium poetarum ac poematum Palaemonem iudicem. Gloriabatur
etiam, latrones quondam sibi propter nominis celebritatem parsisse. Luxuriae
ita indulsit, ut saepius in die lavaret, nec sufficeret sumptibus, quanquam ex
schola quadringena annua caperet, ac non multo minus ex re familiari; cuius
diligentissimus erat, cum et officinas promercalium vestium exerceret, et agros
adeo coleret, ut vitem manu eins insitam satis constet CCCLX uvas edidisse. Sed
maxime flagrabat libidinibus in mulieres, usque ad infamiam oris; dicto quoque
non infaceto notatum fernut cuiusdam, qui cum in turba osculum sibi ingerentem
quanquam refugiens devitare non posset. Vis tu, inquit, magister,
quotiens festinantem aliquem vides, abligurire?
|