|
C. Albucius Silus, Novariensis, cum
aedilitate in patria fungeretur, cum forte ius diceret, ab iis contra quos
pronuntiabat pedibus e tribunali detractus est. Quod indigne ferens; statim
contendit ad portam et inde Romam, receptusque in Planci oratoris contubernium,
cui declamaturo mos erat prius aliquem qui ante diceret excitare, suscepit eas
partes, atque ita implevit ut Planco silentium imponeret, non audenti in comparationem
se demittere. Sed ex eo clarus, propria auditoria instituit, solitus proposita
controversia sedens incipere, et calore demum provectus consurgere ac perorare,
declamare autem genere vario: modo splendide atque adornate, tum, ne usque
quaque scholasticus existimaretur, circumcise ac sordide et tantum non
trivialibus verbis. Egit et causas, verum rarius, dum amplissimam quamque
sectatur, nec alium in ulla locum quam perorandi. Postea renuntiavit foro
partim pudore, partim metu; nam cum in lite quadam centumvirali, adversario,
quem ut impium erga parentes incessebat, ius iurandum quasi per figuram sic
optulisset: Iura per patris matrisque cineres, qui inconditi iacent! et
alia in hunc modum, arripiente eo conditionem, nec iudicibus aspernantibus, non
sine magna sui invidia negotium afflixit. Et rursus in cognitione caedis
Mediolani apud L. Pisonem proconsulem defendens reum, cum cohiberent lictores
nimias laudantium voces, et ita excauduisset, ut deplorato Italiae statu, quasi
iterum in formarn provinciae redigeretur, M. insuper Brutum, cuius statua
in conspectu erat, invocaret legum ac libertatis auctorem el vindicern,
pene poenas luit. Iam autem senior ob vitium vomicae Novariam rediit,
convocataque plebe causis, propter quas mori destinasset, diu ac more
concionantis redditis, abstinuit cibo.***
|