Oratio, Caput

 1    I,   7|           At hoc etiam nequissimi homines consumptis patrimoniis faciunt
 2    I,   9|         vendere. Etiam illud quod homines sancti non facient, ut pecuniam
 3    I,  18|            et, credo, qua in urbe homines in vetere dignitate fortunaque
 4    I,  22|        atque acriter neque patiar homines ea me consule expromere
 5   II,   6|           sed mihi videntur certi homines, si qua in re me non modo
 6   II,  25|         cum ad omnia vestra pauci homines cupiditatis oculos adiecissent,
 7   II,  42| demigraturos in illa loca nostros homines propter agrorum bonitatem
 8   II,  45|        Quirites. Legatos nostros, homines auctoritate tenui, qui rerum
 9   II,  54|         locata sit. Plus spectant homines certe quam contumeliam;
10   II,  61|          atque exterarum nationum homines sed etiam imperatores vestros
11   II,  63|          deducamini. Non consuevi homines appellare asperius, Quirites,
12   II,  64|    Luscinos, Calatinos, Acidinos, homines non solum honoribus populi
13   II,  68|       extimescebant; haec lex eos homines fortunis locupletat, invidia
14   II,  81|         iter qui faciunt, externi homines, vestrum esse audiunt, is,
15   II,  82|                        82] At qui homines possidebunt? Primo quidem
16   II,  85|     duodena discribit in singulos homines iugera. Quasi vero paulum
17   II,  87|                 87] In id oppidum homines nefarie rem publicam vestram
18   II,  88|     consulta complura. Statuerunt homines sapientes, si agrum Campanis
19   II,  90|        Neque vero ea res fefellit homines divina mente et consilio
20   II,  91|                               91] Homines non inerant in urbe qui