Oratio, Caput

 1    I,   2|            Perscribit in sua lege vectigalia quae xviri vendant, hoc
 2    I,   3|       nostros fuerunt, quod, quae vectigalia illis consulibus populo
 3    I,   5|          imperio ac felicitate ad vectigalia populi Romani adiunctus
 4    I,   7|           permittitur. Censoribus vectigalia locare nisi in conspectu
 5    I,  13|       manubias remittit, in huius vectigalia invadit. Iubet enim pecunia,
 6    I,  13|         non intellegamus haec eos vectigalia quae Cn. Pompeius adiunxerit
 7    I,  15|          orbem terrarum, vendamus vectigalia, effundamus aerarium, ut
 8   II,  47|           imperat ut xviri vestra vectigalia vendant nominatim, Quirites.
 9   II,  55|          dissoluta atque perdita! Vectigalia locare nusquam licet nisi
10   II,  56|           ausus est; xviri vestra vectigalia non modo non vobis, Quirites,
11   II,  62|         xviri utantur. Nova porro vectigalia videt ea fore quae Pompeius
12   II,  62|           denique, postremo etiam vectigalia vestra venierint, accesserint
13   II,  69|         Et vos non dubitatis quin vectigalia vestra vendatis plurimo
14   II,  71|           cum omnis urbis, agros, vectigalia, regna vendiderit, tum harenam
15   II,  80|           magnifica populi Romani vectigalia perlevi saepe momento fortunae
16   II,  80|            quid omnia transmarina vectigalia iuvabunt tenuissima suspicione
17   II,  83|       nuntius auditus est. Cetera vectigalia belli difficultatibus adfliguntur;
18   II,  98| auctoribus excogitasti, ut vetera vectigalia nostra <expilaretis,> exploraretis