115.
veniamus ad ludos; facit enim, iudices, vester iste in me animorum oculorumque
coniectus ut mihi iam licere putem remissiore uti genere dicendi. comitiorum et
contionum significationes sunt interdum verae, sunt non numquam vitiatae atque
corruptae; theatrales gladiatoriique consessus dicuntur omnino solere levitate
non nullorum emptos plausus exilis et raros excitare; ac tamen facile est, cum
id fit, quem ad modum et a quibus fiat, et quid integra multitudo faciat
videre. quid ego nunc dicam quibus viris aut cui generi civium maxime
plaudatur? neminem vestrum fallit. sit hoc sane leve, quod non ita est, quoniam
optimo cuique impertitur; sed, si est leve, homini gravi leve est, ei vero qui
pendet rebus levissimis, qui rumore et, ut ipsi loquuntur, favore populi tenetur
et ducitur, plausum immortalitatem, sibilum mortem videri necesse est.
116. ex te
igitur, Scaure, potissimum quaero, qui ludos apparatissimos
magnificentissimosque fecisti, ecquis istorum popularium tuos ludos aspexerit,
ecquis se theatro populoque Romano commiserit. ipse ille maxime ludius, non
solum spectator sed actor et acroama, qui omnia sororis embolia novit, qui in
coetum mulierum pro psaltria adducitur, nec tuos ludos aspexit in illo ardenti
tribunatu suo nec ullos alios nisi eos a quibus vix vivus effugit. semel,
inquam, se ludis homo popularis commisit omnino, cum in templo virtutis honos
habitus esset virtuti, Gaique Mari, conservatoris huius imperi, monumentum
municipi eius et rei publicae defensori sedem ad salutem praebuisset.