Caput

 1  IV   |      initium ludi compitalicii tum primum facti post L. Iulium
 2  IV   |      publicae, qui te consulem tum Romae dicis fuisse, verbo
 3  VI   |      improbissime respondendo, tum turpissime ructando eiecisti.
 4  IX   |        expetebam. Consulem ego tum quaerebam, consulem inquam,
 5  IX   |        obtuli. Itaque discessu tum meo omnes illi nefarii gladii
 6   X   | saltatorium versaret orbem, ne tum quidem fortunae rotam pertimescebat.
 7   X   |        praevaricatore quondam, tum ultore, armis teneretur,
 8   X   |    dicere, sed certe silentio: tum Romae fuisse consules quisquam
 9  XI   |        universam rem publicam, tum illam ipsam urbem meminerant
10  XI   |      revellente revocarant. An tum eras consul cum in Palatio
11 XII   |     furorique cessisset? Ac ne tum quidem emersisti, lutulente
12 XIII  |     statuit esse non posse? An tum eratis consules cum, quacumque
13 XVII  |                       XVII] Ne tum quidem, Paule noster, tabellas
14 XXI   |        plurimae leges veteres, tum lex Cornelia maiestatis,
15 XXIII |   publicam dignior, mecum fuit tum cum te quidam non longe
16 XXVIII|     cum istum adulescentem iam tum hac dis irata fronte vidisset,
17 XXIX  |       Cedant arma togae." Quid tum? "Haec res tibi fluctus
18 XXX   |     atque belli, poetarum more tum locutus hoc intellegi volui,
19 XXXI  |   Nonne ad te L. Lentulus, qui tum erat praetor, non Q. Sanga,
20 XXXII |       odisse potuit umquam, ne tum quidem cum dissidebamus.
21 XXXV  |       Quod cum peraeque omnes, tum acerbissime Bottiaei, Byzantii,
22  XL   |  abiecta ad portam reliquisti, tum tu ipse de te "FECISSE VIDERI"
23  Fr   |     annis in eam civitatem—nam tum erat ...—ascendit. Prius
24  Fr   |     quem ego, si mihi potestas tum omnium fuisset, unum potissimum