Caput

 1  II |           Ego kalendis Ianuariis senatum et bonos omnis legis agrariae
 2 VII |       Crudelitatis tu, furcifer, senatum consul in contione condemnas?
 3 VII |          adiuverunt. Voluit ille senatum interficere, vos sustulistis;
 4 VIII|        cum illa saltatrice tonsa senatum populi Romani occasum atque
 5   X |          consulem esse putem qui senatum esse in re publica non putavit,
 6 XII | deprehensus denique cum ferro ad senatum is quem ad Cn. Pompeium
 7 XIII|        coeperatis aut referre ad senatum, cunctus ordo reclamabat
 8 XVI |  exercitu obtinuit qui nullas ad senatum litteras miserit? tantam
 9 XVII|          tua provincia de quo ad senatum cum gratulatione aliqua
10 XVII|      pestilentia? Tu vero qui ad senatum nihil scripseris, ut in
11 XIX |        triumphalis nullam sit ad senatum litteram mittere ausus.
12 XIX |         te imperatore nuntius ad senatum adlatus est nullus; ab altero
13 XIX |  litterae, recitatae, relatum ad senatum. Di immortales! idne ego
14  XX |        non cognoscere leges, non senatum, non civitatem? Cruentare
15 XXI |         a furore eius nisi ut ad senatum tantis de rebus gestis litteras
16 XXII|        quo in patriam redii, cum senatum egressum vidi populumque
17 XXIV|          labes! Cum exstinguebas senatum, vendebas auctoritatem huius
18 XXXI|     publicam susciperetis, ut ad senatum referretis; se contra armatum
19  XL |    desertus ab amicis, nullae ad senatum e provincia litterae, nulla
20  XL | damnatior, qui neque scribere ad senatum a te bene rem publicam esse
21 XLI | dignissimum putent, cui non apud senatum, non apud equites Romanos,