Caput

 1  IV  |         consulem tum Romae dicis fuisse, verbo numquam significaris
 2 VIII |    senatus in conservanda patria fuisse crudelis. Edicere est ausus
 3   X  |         facies consulatus aut te fuisse Romae consulem dicere audebis?
 4   X  |        certe silentio: tum Romae fuisse consules quisquam existimabit?
 5 XII  |          interimendum conlocatum fuisse constabat. ~
 6 XIII |    querelam tuam? Consulem tu te fuisse putas, cuius in imperio,
 7 XIII |        modo consules sed liberos fuisse putet, quorum mens fuerit
 8 XIII |       quisquam vos consules tunc fuisse aut nunc esse consularis
 9 XIV  |     augendum, optandam duco mihi fuisse illam expetendamque fortunam.
10  XV  |       tantam neque splendidiorem fuisse; hoc certe video, quod indicant
11  XV  |        diribitores, vos custodes fuisse tabellarum, et, quod in
12 XVII |     malim te videri nullo pudore fuisse in litteris mittendis, at
13 XVII |        aut te videri pudentiorem fuisse quam soles, aut tuum factum
14 XIX  |   imperatores; horum alterum sic fuisse infrenatum conscientia scelerum
15 XXIII|  afuisses, adventu isto tuo domi fuisse otiosum. Sed quid ego enumero
16 XXIV |          triumphi cupidum umquam fuisse. O scelus, o pestis, o labes!
17 XXV  | disputabis; tibi enim et esse et fuisse videbit iratos. Vertes te
18 XXIX |          nusquam opinor scriptum fuisse in illo elogio quod te consule
19 XXX  |        pertinuisse ad illum; non fuisse meum, quem quantum potuissem