Caput

 1   V    |    habebatur ab eo qui nihil sibi umquam nec facere nec pati turpe
 2 VII    |           omnium gentium victore, umquam se illi rem publicam delere
 3  IX    |         quisquam tam inops fuerit umquam qui isto non modo propugnatore
 4  XI    |          Ecquod in hac urbe maius umquam incendium fuit cui non consul
 5  XV    |       esse visam; nullis comitiis umquam neque multitudinem hominum
 6 XVI    |         fortuna imperatoris. Quis umquam provinciam cum exercitu
 7 XVII   |     audebas? "Misi," inquit. Quis umquam recitavit, quis ut recitarentur
 8 XVII   |   oppressus scelerum tuorum nihil umquam ausus sis scribere ad eum
 9 XVIII  |      voluerunt ut non posset esse umquam vir bonus non beatus. Quae
10 XIX    |       peccati. Neque vero ego, si umquam vobis mala precarer, quod
11 XIX    |         inimicus meus ea qua nemo umquam ignominia notaretur, ut
12 XXIII  | negotiatoris obscurissimi reditus umquam fuerit desertior. In quo
13 XXIV   |       Negavit se triumphi cupidum umquam fuisse. O scelus, o pestis,
14 XXVIII |      prorsus una viveret nec fere umquam ab eo discederet. Non apud
15 XXXII  |       Neque me ille odisse potuit umquam, ne tum quidem cum dissidebamus.
16 XXXVIII|      quidem magis videtur quam tu umquam arbitratus es appropinquare. ~