Caput

 1   I   |     consul es renuntiatus—nihil dicam gravius, quam quod omnes
 2   V   |         ulla esse excusatio non dicam male sentienti, sed sedenti,
 3  VI   |     integumentis nondum cernat; dicam tamen. Ipse certe agnoscet
 4   X   |     atque armis pelleretur, non dicam auxilio vestro, quod vere
 5 XIII  |  metuere dicerent, consules non dicam animi hominum, sed fasti
 6 XIV   |     esse videatur, sed certe id dicam quod sentio—cum tantis a
 7 XXII  |       venerint gratulatum. Quid dicam adventus meos, quid effusiones
 8 XXIII |      vero ipsam, o familiae non dicam Calpurniae sed Calventiae,
 9 XXIII |     ingressus es? quis tibi non dicam horum aut civium ceterorum
10 XXVI  | senatoriam nobis aut, ut verius dicam, cuiquam es infimo ac despicatissimo
11 XXVIII|       isto vivit, homo, vere ut dicam—sic enim cognovi—humanus,
12 XXX   |    commotus, ad perniciemne non dicam amicissimi, non ita de sua
13 XXXIII|                 XXXIII] Equidem dicam ex animo, patres conscripti,
14 XXXV  |        ea quae maxime nota sunt dicam. Nonne sestertium centiens