Caput

 1  II  |            me consulem interpositam senatus auctoritatem sustinui contra
 2  II  |             meis inimicitiis, nulla senatus mala gratia comitiorum ratione
 3  II  |              Ego provinciam Galliam senatus auctoritate exercitu et
 4  II  |             Ego L. Catilinam caedem senatus, interitum urbis non obscure
 5 III  |          publica dixit. Mihi togato senatus non ut multis bene gesta,
 6 III  |     peractus ut nihil sine consilio senatus, nihil non approbante populo
 7  IV  |      auxilio magistros ludos contra senatus consultum facere iussisset,
 8  IV  |          conlegia non ea solum quae senatus sustulerat restituta, sed
 9 VII  |     animadversio quidem et iudicium senatus. Quae cum reprehendis, ostendis
10 VII  |             Catilinam et eum cui tu senatus auctoritatem, salutem civitatis,
11 VIII |      crudelitas displicet? qui, cum senatus luctum ac dolorem suum vestis
12 VIII |          illud, consulem edicere ut senatus consulto ne obtemperetur,
13 VIII |        redeo eius cui nimis videtur senatus in conservanda patria fuisse
14 VIII |        vitiis superare cupiebat, ut senatus contra quam ipse censuisset
15 VIII |           non ferendae; cum vero id senatus frequens censuisset et omnes
16  IX  |          opus fuerat et consulis et senatus; quorum alterum etiam ad
17 XII  |            publica, cum obmutuisset senatus, iudicia conticuissent,
18 XIII |           imperio, qui rem publicam senatus auctoritate servarat, qui
19 XIV  | petulantiamque fregistis. Tu luctum senatus, tu desiderium equestris
20  XV  |            inluxit, frequentissimus senatus, concursu Italiae, referente
21  XV  |             voce revocavit. Me idem senatus exteris nationibus, me legatis
22  XV  |              orbatum patria sed, ut senatus illo ipso tempore appellavit,
23  XV  |          meam unius hominis salutem senatus auxilium omnium civium cuncta
24  XV  |            contiones fuerunt. De me senatus ita decrevit Cn. Pompeio
25  XV  |              eisque verbis ea de me senatus auctoritas declarata est
26 XVI  |             tantum quantum tibi non senatus aut populus Romanus dederat,
27 XVIII|            extollitis, cum de me ea senatus consulta absente facta sint,
28 XVIII|          bonorum odium, nota inusta senatus, amissio dignitatis. ~
29 XIX  |             ignominia notaretur, ut senatus is qui in eam iam benignitatis
30  XX  |          habuisti, quam legem, quod senatus consultum, quod ius, quod
31 XXI  |            sacerdotum, auctoritatem senatus, iussa populi Romani, nomen
32 XXI  |           iniussu populi Romani aut senatus accedere, quae cum plurimae
33 XXI  |          ordini, cum et auctoritate senatus et sorte haberet, interposita
34 XXIV |    cupiditatem triumphi. Quod si te senatus populusque Romanus aut non
35 XXVI |     sapientior, sed os tuum ferreum senatus convicio verberari noluisti.~
36 XXVII|                         XXVII] Age, senatus odit te—quod eum tu facere
37 XXXI |      decertare nolle; consulibus ex senatus consulto rem publicam defendentibus
38 XXXII|           meae, frequens adsideret, senatus sententiam praestaret, in