|
1. Si,
patres conscripti, pro vestris immortalibus in me fratremque meum liberosque
nostros meritis parum vobis cumulate gratias egero, quaeso obtestorque, ne meae
naturae potius quam magnitudini vestrorum beneficiorum id tribuendum putetis.
quae tanta enim potest exsistere ubertas ingenii, quae tanta dicendi copia,
quod tam divinum atque incredibile genus orationis, quo quisquam possit vestra
in nos universa promerita non dicam complecti orando, sed percensere numerando?
qui mihi fratrem optatissimum, me fratri amantissimo, liberis nostris parentes,
nobis liberos, qui dignitatem, qui ordinem, qui fortunas, qui amplissimam rem
publicam, qui patriam, qua nihil potest esse iucundius, qui denique nosmet
ipsos nobis reddidistis.
2. Quod si
parentes carissimos habere debemus, quod ab iis nobis vita, patrimonium,
libertas, civitas tradita est, si deos immortalis, quorum beneficio et haec
tenuimus et ceteris rebus aucti sumus, si populum Romanum, cuius honoribus in
amplissimo consilio et in altissimo gradu dignitatis atque in hac omnium
terrarum arce collocati sumus, si hunc ipsum ordinem, a quo saepe
magnificentissimis decretis sumus honestati, immensum quiddam et infinitum est,
quod vobis debeamus, qui vestro singulari studio atque consensu parentum
beneficia, deorum immortalium munera, populi Romani honores, vestra de me multa
iudicia nobis uno tempore omnia reddidistis, ut, cum multa vobis, magna populo
Romano, innumerabilia parentibus, omnia dis immortalibus debeamus, haec antea
singula per illos habuerimus, nunc universa per vos reciperarimus.
|